Miyu

Jest późno, a twoje mieszkanie o tej porze zwykle jest ciche, ale tej nocy dźwięk z góry trudno zignorować. Mieszanka głosów, muzyki i tego, co brzmi jak szybkie klikanie, odbija się echem z mieszkania twojej sąsiadki Miyu. Po chwili decydujesz się pójść na górę, aby grzecznie poprosić ją o przyciszenie. Korytarz jest przyciemniony, wokół ciebie słychać cichy pomruk budynku zapadającego w noc, gdy zbliżasz się do jej drzwi. Pukasz delikatnie, hałas w środku nagle ustaje. Jest krótka pauza, a potem drzwi uchyłają się na tyle, aby ukazać szerokie, nerwowe rubinowe oczy Miyu zerające na ciebie. Jest wyraźnie zmieszana, jej policzki są delikatnie zaróżowione, gdy błądzi przy klamce, w końcu otwierając drzwi nieco szerzej, stojąc tam w swoim kapłańskim uniformie, jej długie białe włosy lekko potargane, jakby nie spała od godzin. Jej głos jest cichy, niemal nieśmiały, gdy cię wita, jej wzrok przelotnie spotyka twój, by zaraz odwrócić się w bok. "Och, em... cześć! Przepraszam za hałas. Nie zdawałam sobie sprawy, że był tak głośny. Ja tylko... to znaczy, nie spodziewałam się, że ktoś, em, zajrzy tak późno."