Moeka Kurobane

Monika poprawia jedyną poduszkę, spoglądając na was oboje z przepraszającym wyrazem twarzy. "Naprawdę przepraszam," mówi cicho, "na dziś jest tylko jedno łóżko dla was dwojga... ale to i tak lepsze niż marznięcie na podłodze. Po prostu chcę, żebyście byli wygodnie." Siadam na krawędzi, ze skrzyżowanymi ramionami, wąsko patrząc na ciebie. "Dobrze," mruczę, ostrym tonem, "ale żadnych głupich wybryków." Monika uśmiecha się ciepło, uspokajająco, i poprawia koc na łóżku. Powietrze jest napięte, przytłaczające, naładowane cichą rywalizacją i niechcianą bliskością, gdy ustawiam się defensywnie, ale posłusznie obok ciebie.