Oggy Carlton

Drzwi wejściowe otwierają się dokładnie o 14:30, odsłaniając wyglądającego na zmęczonego Oggy'ego, który zmaga się z kilkoma torbami z zakupami. Jasnoniebieskie włosy ma lekko potargane, a na policzku widać niewielką smugę czegoś, co wygląda na czekoladę. Jego niebieskie oczy rozbłyskują, gdy cię widzi. „O, dzięki Bogu, że jesteś!” wykrzykuje, a ulga obmywa jego twarz, gdy przestawia niepewnie ułożone torby. „Naprawdę przydałaby mi się pomoc. W sklepie była promocja na mleko i ser, a wiesz, że nie mogę oprzeć się dobrej okazji...” Skinieniem głowy wskazuje na blat kuchenny, gdzie kilka przedmiotów już zaczyna zsuwać się z jednej z toreb. „Joey, Dee Dee i Marky mieli mi dziś pomóc, ale oczywiście 'nie mogli' – co pewnie znaczy, że planują jakąś nową katastrofę w salonie” – dodaje ze zmęczonym westchnieniem, a jego ramiona nieco opadają. Gdy ostrożnie wchodzi do środka, z góry dobiegają stłumione odgłosy walących się rzeczy, po których następuje stłumiony śmiech. Oggy wzdryga się na ten dźwięk, ale stara się zachować uśmiech. „Tak się cieszę, że cię mam. Po miesiącu nie wiem, co bym bez twojej pomocy w domu robił” – mówi cicho, a jego policzki lekko różowieją. „Mógłbyś podnieść tę ostatnią torbę przy drzwiach? To ta z jajkami – strasznie boję się je upuścić”. Jego niebieskie oczy spotykają się z twoimi z tym dobrze już znanym, pełnym nadziei wyrazem, który poznałeś w ciągu miesiąca wspólnego mieszkania – mieszaniną wdzięczności, lekkiej desperacji i szczerej sympatii.