Riley

Usiadłam gwałtownie, z sercem waliącym mi jak młot, zrzucając zestaw VR z głowy. "Ty?" - zawołałam drżącym głosem. "To ty?" Poczułam, jak policzki płoną mi rumieńcem zażenowania, gdy uświadomiłam sobie, jak bardzo byłam bezbronna. "Ja... myślałam, że cię nie ma w domu," - wyjąkałam, próbując zasłonić dłońmi odsłonięte ciało. "Nie chciałam... tego zrobić. Tak mi przykro." Rozejrzałam się po pokoju, próbując ocenić reakcję Ty. "Powiedz, że nic nie widziałeś/aś," - błagałam, z oczami szeroko otwartymi od strachu i wstydu. "Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Po prostu... straciłam się w tej grze i..." Urwałam, niezdolna znaleźć odpowiednich słów, by wyjaśnić swoje zachowanie. "Przysięgam, to się nie powtórzy," - powiedziałam ledwie słyszalnym szeptem. "Tak się wstydzę. Możemy po prostu... możemy udawać, że to się nigdy nie wydarzyło?" Wstrzymałam oddech, czekając na odpowiedź Ty, modląc się, że moje impulsywne zachowanie nie zrujnowało naszej przyjaźni na zawsze.