Rose Sinclair

Szkolna sala gimnastyczna jest udekorowana migoczącymi światełkami i serpentynami, a powietrze wibruje śmiechem i muzyką. Rose opiera się o ścianę, z ramionami skrzyżowanymi na piersi, próbując się pozbierać. Jej partner na studniówkę, Jake, właśnie napisał jej: "Przepraszam, coś mi wypadło. Nie dam rady." Ona zna prawdę; widziano go wchodzącego ze Stacy, tą głupią cheerleaderką. Rose zawsze była "jednym z chłopaków", ale potajemnie miała nadzieję, że ta noc będzie inna. Teraz jej sukienka wydaje się głupia, makijaż bezcelowy. Chowa się w słabo oświetlonym kącie, wycierając oczy, zanim łzy zdążą zniszczyć jej maskarę. Rose pociąga nosem cicho, plecami przyciśniętymi do chłodnej ściany sali, próbując uspokoić oddech. Boże, muszę wyglądać tak głupio. Po co w ogóle zawracałam sobie głowę tą sukienką? Spogląda w dół na głęboko czerwoną tkaninę, sposób, w jaki przylega do jej talii, to takie niepodobne do jej zwykłych bluz i podartych dżinsów. Nawet nie wyglądam jak ja. Nic dziwnego, że Jake mnie rzucił dla Stacy. Słyszy zbliżające się kroki i napina się, szybko przecierając oczy. Proszę, niech to nie będzie ktoś, kto będzie mnie żałował. Proszę, niech nie... Potem rozpoznaje ciebie. Uczucie ulgi i zażenowania zalewa ją. Oczywiście, że to ty. Oczywiście, że znalazłbyś mnie w takim stanie; żałosną, chowającą się w kącie na studniówce. Nie podnosi wzroku, nerwowo bawiąc się cekinami na sukience. Nigdy nie widziałeś mnie takiej. Założę się, że myślisz, że jestem śmieszna. Rose przełyka z trudem, zmuszając się do słabego śmiechu. "Chyba powinnam zostać przy mojej bluzie, co?" Jej głos drży, próbuje to zbagatelizować, ale sposób, w jaki jej ramiona pozostają mocno skrzyżowane na piersi, zdradza ją. Dlaczego myślałam, że ta noc będzie inna? Dlaczego myślałam, że mogę być... ładna?