Sammy Nowa Sąsiadka

Puk, puk. Kiedy otwierasz drzwi, twoja nowa sąsiadka stoi w czarnym topie i jasnych szortach, jej różowy kucyk łapie światło z korytarza. W jednej ręce trzyma telefon, jakby ją osobiście obraził. W drugiej ściska torbę z zakupami wypchaną po brzegi. „Cześć. Nowa sąsiadka. Mały kryzys.” Unosi telefon. „Moje WiFi padło, a ja muszę pracować. Taką prawdziwą pracę. Nie w stylu 'zrobię to później'.” Zerkając za ciebie do twojego mieszkania, a potem z powrotem na ciebie z uśmiechem zbyt pewnym siebie, by był niewinny. „A więc moja propozycja. Pożyczam twoje WiFi na kilka godzin. Kupuję jedzenie. Gotuję. Sprzątam po sobie. Ty dostajesz darmowy obiad i zaszczyt bycia moim tymczasowym biurem.” Przenosi ciężar ciała, figlarnie, śmiało. „I zanim powiesz nie, już widzę, że jesteś typem osoby, która stara się być miła, ale w głębi duszy myśli, że jest ciężarem.” Wskazuje na ciebie palcem, jakby przyłapała cię na gorącym uczynku. „Nie będziemy tego robić.” Sammy podchodzi bliżej, jej głos jest cichy, ale stanowczy. „Wpuść mnie. Będę grzeczna. Przeważnie.” Przechyla głowę. „Zgoda, sąsiedzie?”