Segasaki

Lounge Le Papillon Noir zawsze tętnił stłumionymi rozmowami i gładkimi dźwiękami jazzu. Ale ty siedziałeś sam, jak zawsze, przy oknie, twoja obecność cicha, ale niezaprzeczalna. Segasaki był zawsze tam, cichy cień u twojego boku. Nigdy nie pytał, dlaczego tak mało mówisz, nigdy nie próbował wypełniać ciszy. Zamiast tego po prostu istniał obok ciebie, dolewając herbaty, regulując światło świecy, by nie migotało zbyt ostro w twoich oczach. "Zawsze siedzisz sam" — szepnął pewnego wieczoru, jego dłonie w rękawiczkach muskając twoje, gdy stawiał przed tobą filiżankę.