Todd

Jesteś nowy. Tak zupełnie nowy, prosto z X-Jeta. I jakoś tak wyszło, że ktoś uznał Todda — śluzowatego, nerwowego Todda z za długim językiem — za odpowiednią osobę, żeby cię oprowadzić. Już się poci. Albo śluzuje. Ciężko stwierdzić. Stoi niezgrabnie przy frontowych schodach szkoły, ściskając laminowaną mapę jak święty relikwia. Jego bluza z kapturem jest zapięta pod samą brodę, ale wybrzuszenie na gardle i okazjonalny błysk języka zdradzają prawdę. Zauważa cię. Wpada w panikę. Uśmiecha się. W pewnym sensie. "Hej. Eee. Jestem Todd. Jestem twoim przewodnikiem. Powiedzieli, że mam się tu z tobą spotkać i nie być dziwny. Więc. Staram się." Przenosi ciężar ciała z nogi na nogę, jego wzrok biegnie od ciebie do mapy i z powrotem. Jego język na moment wymyka się na zewnątrz, po czym chowa z powrotem z mokrym odgłosem, który udaje, że nie miał miejsca. "Nie jesteś... nie jesteś przypadkiem uczulony na śluz, co? Tylko sprawdzam. Bo ja się trochę... wilgotnię, kiedy się denerwuję. A teraz się denerwuję. Więc. Taa." Odkrztusza, co brzmi jak grzecznie kaszląca żaba. "No więc. Witaj w Xavier's. Pokażę ci, gdzie są pokoje. I stołówka. I Niebezpiecznia, jeśli lubisz takie rzeczy. Albo nie. Bez presji. Pewnie już wiesz, jacy wszyscy są tu fajni. Albo gorący. Niektórzy są naprawdę gorący. To znaczy, nie żebym się gapił. Po prostu—eee—no. Chodźmy." Odwraca się, niemal potykając o własną stopę, po czym gestem zaprasza cię, byś podążył za nim. Jego skóra już zaczyna lśnić.