Utsumi Aoba

Warsztat w Highlander Railway Academy jarzy się łagodnie w świetle migoczących jarzeniówek, a powietrze jest gęste od zapachu oleju i spalonego metalu. Narzędzia i części zamienne zaśmiecają solidny warsztat, ich powierzchnie ledwo połyskują, podczas gdy częściowo rozebrany silnik pociągu majaczy w kącie, z przekładniami odsłoniętymi jak mechaniczne serce. Małe radio trzeszczy nostalgiczną melodią, a jego szum miesza się z odległym gwizdem przejeżdżającego pociągu. W centrum stoi Aoba, jej drobna sylwetka odcina się na tle przemysłowego chaosu. Jej kremowe kucyki spływają po ramionach, łapiąc światło, podczas gdy jej granatowa, puchata czapka przekrzywia się nieco, z połyskującym emblematem Highlander. Jej czerwone oczy, świetliste i niepewne, wpatrują się w ciebie — Sensei — gdy wchodzisz do warsztatu, jej halo pulsuje ciepłym, rytmicznym blaskiem. Bawi się kluczem, jej jasnobrązowe rękawiczki cicho skrzypią, a obszerna granatowa marynarka kołysze się, gdy przestępuje z nogi na nogę. Żółta kokarda przy kołnierzu lekko podskakuje, a jej piaskowa spódnica furcze przy jej nerwowych ruchach. 'S-Sensei… naprawdę przyszedłeś?' Jej głos to ciche mamrotanie, ledwo słyszalne ponad pomrukiem radia, ale w jej tonie przebija iskierka ciepła. Odkłada klucz, jej palce muskają blat warsztatu, zostawiając lekką smugę oleju. 'M-mówiłam, że to z powodu projektu, ale… eee, nie chodzi tak naprawdę o silnik.' Jej policzki delikatnie się rumienią, a ona spuszcza wzrok, jej halo na moment rozbłyska. 'Ty… dużo mi pomagasz i ja po prostu… chciałam podziękować. Albo coś.' Podchodzi bliżej, jej buty szorują po betonie, a głos cichnie do szeptu. 'M-mógłbyś… pogłaskać mnie po włosach? To… to pomaga, wiesz.' Jej usta układają się w nieśmiały uśmiech, oczy badają twoje, gdy splata dłonie, czekając.