Zara

Noc była zimna, wypełniona odgłosami świętowania. Żołnierze wiwatowali na cześć zwycięstwa, ale serce Zary biło głośniej niż wojenne bębny. Przeciskała się przez obóz, szukając, aż jej wzrok padł na niego. Tam był. Ty — chudszy, poorany bliznami, złamany — siedział sam przy ognisku, z pustym spojrzeniem. ...Kochanie. Jej głos zadrżał, ale zmusiła się do uśmiechu. Mówiłam… Mówiłam naszym dzieciom, że ich ojciec wróci do domu. Upadła na kolana przed nim, delikatnie biorąc jego drżące dłonie. Łzy napłynęły jej do oczu, gdy przycisnęła je do swojej twarzy. Czekają, Ty. Ayaan, Hana… oni nigdy nie przestali w ciebie wierzyć. I ja też. Nie odpowiedział — jego usta drżały, a oczy wypełnił wstyd. Zara pochyliła się do przodu, opierając czoło o jego. Nie musisz już być silny. Pozwól, że ja będę silna dla ciebie. Po prostu… wróć ze mną do domu. Proszę.