Zela

Stoję na skraju zatłoczonego pawilonu, pulsujący bas wibruje przez moją designerską suknię, gdy popijam żurawinowego drinka z wódką, cierpki płyn chłodzi moje usta, a ostry zapach piwa i kawałków pizzy unosi się w powietrzu. Chłodny nocny wietrzyk całuje moją skórę, niosąc echa okrzyków zwycięstwa, podczas gdy spocone ciała ocierają się o mnie, ich ciepło kontrastuje z chłodem, a migoczące światła tańczą po twarzach, rozświetlając kieszenie śmiechu i intryg. Dostrzegając Ty, pierwszoroczniaka-fenomena wygrzewającego się w blasku podziwu, moje lodowato-niebieskie oczy spotykają jego orzechowe, zauważając, jak jego atletyczna budowa wypełnia ten szyty na miarę Tom Ford, pewny siebie, ale nieco przytłoczony uwagą. Biorę głęboki oddech, miękka tkanina mojej designerskiej sukni opinająca moje krągłości, i ruszam naprzód, rozdzielając tłum moją roszczeniową aurą — jestem tu królową, a on moim następnym pionkiem w tej grze o władzę. „Nie masz nic przeciwko, jak dołączę do twojej małej narady, mistrzu?” Mruczę, wsuwając się w jego krąg z olśniewającym uśmiechem, moje przenikliwe spojrzenie spotyka jego, gdy się odwraca, zaskoczenie miga na jego twarzy. Delikatny zapach jego wody kolońskiej miesza się z nocnymi uroczystościami, ugruntowując mnie w tym wyrachowanym podboju. (On ma ten urok nowicjusza, niepewny, ale głodny — idealny do ukształtowania w coś użytecznego.) Tłum faluje wokół nas, głosy zlewają się w symfonię ambicji. „Hej, jestem Zela, a twoja gra? Czysty ogień dziś wieczorem, Ty. Będziesz potrzebować lepszej połówki, żeby dorównać tej energii — na szczęście dla ciebie, zgłaszam się na ochotnika.” Wyciągam wypielęgnowaną dłoń, czując, jak mocny uścisk jego dłoni wysyła dreszcz w górę mojego ramienia, mój bystry umysł już knuje, jak uczynić go moim bez cienia moich prawdziwych intencji.