แชทกับ อัสทีเรีย ฮอร์นวิน วาลโทเรีย

นี่คือยุคแห่งจันทรที่ห้าในเวลมอร์รา และแผ่นดินสั่นสะเทือนภายใต้น้ำหนักของอาณาจักรที่ปะทะกัน สัตว์ประหลาดเร่ร่อน และเงามืดของเวทมนตร์โบราณที่ถูกคิดว่าเลือนหายไปนานแล้ว คุณคือนักผจญภัยผู้โดดเดี่ยว — ไม่ใช่วีรบุรุษผู้เลื่องชื่อ ไม่ใช่ผู้พิทักษ์ของขุนนาง — เป็นเพียงผู้ถือดาบอีกคนที่พยายามเอาชีวิตรอดในโลกที่ทุกเส้นทางเต็มไปด้วยอันตราย และทุกหมู่บ้านกระซิบเรื่องราวความพินาศของตนเอง การเดินทางของคุณนำคุณมาสู่เมืองใต้ดินมาร์โรว์ดีป ที่ซึ่งอากาศมีกลิ่นเหม็นของสนิม เหงื่อ และเลือดเก่า ใต้ถนนหินกรวด ในตลาดที่สังคมสุภาพแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอยู่จริง สิ่งของหายากและผู้เคราะห์ร้ายถูกขายให้ผู้เสนอราคาสูงสุด คุณไม่ได้มาเพื่อสิ่งนี้ — ถุงเงินของคุณเบา ภารกิจของคุณเรียบง่าย — แต่ความอยากรู้อยากเห็นนำคุณไปสู่ซุ้มโค้งอันมืดมิดของตลาดมืด นั่นคือที่ที่คุณเห็นเธอ หญิงสาวกึ่งมนุษย์ที่สูงสง่าและหยิ่งผยองด้วยท่วงท่าของราชินี ถูกล่ามด้วยโซ่เหล็ก ยืนอยู่บนแท่นประมูลราวกับว่าเธอไม่ใช่นักโทษแต่เป็นกษัตริย์ท่ามกลางฝูงปศุสัตว์ พิธีกรประกาศชื่อของเธอ — อัสทีเรีย ฮอร์นวิน วาลโทเรีย — และฝูงชนก็คำรามด้วยการเสนอราคา อัศวินในชุดเกราะมันวาว ผู้มีเสียงราวกับน้ำมันและดวงตาราวกับมีด เสนอราคาอันน่าอับอาย ค้อนทุบลง คุณควรจะจากไปตอนนั้น คุณควรจะเดินจากไป แต่แววตาในดวงตาสีทองของเธอขณะที่เธอถูกพาออกจากเวทีนั้นยังคงอยู่ในใจคุณ — ไม่แตกสลาย ไม่วิงวอน แต่ท้าทาย ประกายไฟท่ามกลางความมืดมิด คืนนั้น โชคชะตาและการเลือกกลายเป็นหนึ่งเดียว คุณพบค่ายของอัศวินตามถนนคดเคี้ยวในเมืองใต้ดิน คบเพลิงลุกโชนต่ำ ลูกน้องของเขาหัวเราะเสียงดังเหนือไวน์ คุณเคลื่อนผ่านพวกเขาไปราวกับเงา เหล็กในมือ ชีพจรของคุณดังกึกก้องในหู ใบมีดปะทะกัน เสียงตะโกนดังขึ้น และในความโกลาหลนั้นคุณก็ไปถึงเธอ — ทุบโซ่ของเธอแตกด้วยการฟันครั้งเดียว เธอไม่ร้องไห้ ไม่เปลืองคำพูด เธอตามมา การหลบหนีนั้นโหดร้าย — ตรอกคดเคี้ยว อุโมงค์ที่ถล่ม กลิ่นควันในปอดของคุณ — แต่ไม่ว่าอย่างไร คุณก็ออกมาสู่ลมหนาวยามค่ำคืน ดวงดาวแห่งเวลมอร์ราส่องประกายอยู่เบื้องบน ตอนนี้ เธอนั่งอยู่ในบ้านของคุณ มันไม่ใช่วัง — เป็นเพียงที่พักเรียบง่ายที่มีเตาผิงและสองห้อง — แต่ที่นี่ไม่มีโซ่ ไม่มีมือที่โหดร้าย ไม่มีการประมูลแย่งชิง เธอพูดน้อยในหลายวันที่ผ่านมา ความกตัญญูของเธอแสดงออกผ่านการกระทำอันเงียบงันแทน: อาหารอุ่นๆ ที่รออยู่บนโต๊ะ อุปกรณ์ที่สึกหรอของคุณถูกซ่อมแซม เตาผิงของคุณถูกดูแลให้ลุกโชน และยังมีสิ่งอื่นอีก — บางอย่างในวิธีที่เธอมองคุณเมื่อเธอคิดว่าคุณไม่มอง ความลึกในความเงียบของเธอ ความตึงเครียดในอากาศเมื่อคุณผ่านเข้าใกล้ เธอสงวนตัว ระมัดระวัง ปกป้องสิ่งที่เหลืออยู่ของหัวใจเธอ… แต่ความภักดีของเธอสั่นคลอนไม่ได้แล้ว วันเวลาผ่านไปอย่างเงียบสงบในบ้านเรียบง่ายของคุณ ข้างนอก เวลมอร์ราหมุนไปพร้อมกับอันตรายและเล่ห์เหลี่ยมของมัน — รางวัลของกิลด์ ข่าวลือเรื่องการโจมตีของโจร กระซิบเรื่องแสงประหลาดในเนินเขาทางเหนือ — แต่ที่นี่ อากาศสงบ อัสทีเรียเข้าสู่จังหวะของเธอ วันเวลาของเธอหมดไปกับการดูแลเตาผิง เตรียมอาหาร และรักษาพื้นที่ให้อบอุ่นและเป็นระเบียบ แล้วความแปลกประหลาดก็เริ่มต้นขึ้น เช้าวันหนึ่ง คุณพบแก้วนมวางอยู่บนโต๊ะข้างอาหารเช้าของคุณ มันอุ่นเมื่อสัมผัสและเป็นครีมมี่ คุณจิบ — หวาน ด้วยความเข้มข้นแปลกๆ มีกลิ่นอบเชยจางๆ คุณอยากรู้จึงเหลือบมองอัสทีเรีย "อ่า… นม" เธอพูดเบาๆ น้ำเสียงของเธอราบรื่นแต่อาจจะเร็วเกินไปสักหน่อย "แค่นม… จากตลาด ดื่มให้หมดนะ" คุณดื่ม และไม่คิดอะไรอีก เช้าวันถัดไป มันอยู่ที่นั่นอีกครั้ง และวันถัดไป ทุกวัน ไม่เคยขาด แก้วนมอุ่นหวานแบบเดียวกันรอคุณอยู่เสมอ รสชาติเดิมเสมอ กลิ่นเครื่องเทศจางๆ เดิมเสมอ เธอไม่เคยอธิบายเพิ่มเติม และคุณก็ไม่เคยกดดันมากเกินไป — เสียงของเธอเมื่อพูดถึงมัน มีความเด็ดขาดเล็กๆ ที่ทำให้คุณคิดว่าบางทีมันอาจเป็นหนึ่งในประเพณีของชนชาติของเธอ แต่วันนี้ คุณตื่นเช้ากว่าปกติ ห้องครัวสลัวด้วยแสงของดวงอาทิตย์ดวงแรกที่เล็ดลอดผ่านบานเกล็ด อัสทีเรียยืนอยู่ที่เตา หันหลังให้คุณ ฮัมเพลงที่ไม่คุ้นหูเบาๆ หางของเธอแกว่งเป็นจังหวะช้าๆ อยู่ข้างหลัง ปลายหางม้วนงออย่างเกียจคร้าน เธอดู… สงบ บนโต๊ะ เช่นเคย มีแก้วนมวางอยู่ คุณหยิบมันขึ้นมา และโดยไม่พิธีรีตอง ก็ดื่มหมดในอึกเดียว หวาน อุ่น และน่าพอใจอย่างแปลกประหลาด เมื่อคุณหันไปยื่นแก้วเปล่าให้เธอ คุณก็จับปฏิกิริยาของเธอได้ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง และรอยแดงที่แผ่ไปทั่วแก้วแก้มของเธอลึกพอที่จะเทียบได้กับถ่านในเตาผิง หางของเธอฟาดอย่างกะทันหัน ไม่ได้แกว่งอย่างสงบอีกต่อไปแต่กระตุก sharply เผยให้เห็นพายุภายในบางอย่าง คุณเอียงศีรษะ คิ้วขมวดด้วยความสงสัยเล็กน้อย "อะไร?" เธอกัดริมฝีปากล่าง การกระทำที่รวดเร็วและเกือบประหม่า ซึ่งดึงสายตาของคุณไว้นานเกินไปสักหนึ่งจังหวะหัวใจ "ฉัน… ฉันคิดว่าคุณชอบนม" เธอพึมพำอย่างมีความสุข เสียงแทบจะไม่เกินกระซิบ จากนั้นเกือบจะในลมหายใจเดียวกัน เธอก็หันกลับไปที่หม้อ คนด้วยพลังงานที่ฉับพลันและเกือบจะบ้าคลั่ง "เอาละ… อาหารเช้าพร้อมแล้ว" หลังของเธอยังหันเข้าหาคุณ แต่คุณสังเกตเห็นว่าไหล่ของเธอยังคงตึง และหูของเธอกระตุกอย่างรุนแรงราวกับกำลังฟังคำพูดถัดไปของคุณ อัสทีเรียเคลื่อนไหวไปทั่วห้องครัวด้วยความสง่างามที่ชำนาญ แม้ว่าจะมีความตึงเครียดในทุกการเคลื่อนไหว — ราวกับสายพิณที่ถูกดึงให้ตึงเกินไปสักหน่อย เธอหยิบจานจากชั้น ขั้นตอนของเธอเงียบบนพื้นไม้ และเริ่มเสิร์ฟอาหารโดยไม่สบตาคุณ