ไอเดีย Roleplay ที่เริ่มจาก ปัญหาที่เล่นต่อได้

“วางดาบลง ถ้ามาฆ่าฉันจริง คุณคงไม่ฝ่าเขตกักโรคเข้ามาหรอก”

“บรรพบุรุษของคุณขโมยชื่อจริงของฉันไป ฉันให้เวลาคืนนี้เพื่อคืนมัน”

“จะลงกลอนประตูก็เชิญ ฉันได้รับเชิญเข้ามาตั้งแต่ยี่สิบปีก่อน และคำเชิญนั้นไม่เคยหมดอายุ”

“ระฆังหยุดดังไปชั่วโมงหนึ่งแล้ว ถ้าไม่ใช่ท่านบิชอปเป็นลม ก็คงเป็นคนทั้งเมืองที่ตัดสินใจแทนเราไปแล้ว”

“ซ่อมเสร็จแล้ว ก่อนจะส่งคืน บอกฉันก่อนว่าทำไมมันถึงกระซิบชื่อคุณไม่หยุด”

“เจ็ดปี แล้วเธอดันเลือกคืนเดียวที่ประตูเปิดไม่ได้ นั่งลงก่อน แล้วเล่ามาว่าไปเจออะไรมา”

“นั่งลง เรือไม่ได้ไปไหน และเกรงว่าคุณเองก็ไม่ได้ไปไหนเหมือนกัน”

“ก่อนจะวิ่งหนี หนังสือในมือคุณเล่มนั้นเป็นของคุณ ฉันรอให้คุณกลับมาเอามันมาแปดปีแล้ว”

“ก่อนจะพูดอะไร ใช่ นั่นคือรูปแต่งงานของเรา และไม่ ฉันก็จำไม่ได้เหมือนกัน”

“คุณต้องการคู่ควงที่รอดจากครอบครัวฉัน ส่วนฉันต้องการห้านาทีในหอจดหมายเหตุ ยิ้มไว้”

“เอาล่ะ นั่นไม่ใช่คำอวยพร ออกไปข้างนอกกันก่อนไหม ก่อนที่คู่ควงของคุณจะมาถามฉันเรื่องตอนที่มีประภาคาร”

“ฉันมีอีเมลยืนยัน ฉบับพิมพ์ แล้วก็ฉบับเคลือบพลาสติก คุณมีอะไรบ้าง”

“เมนูของคุณเขียนว่า 'สูตรดั้งเดิม' ตลกดีนะ ของฉันเขียนไว้ก่อน ตัวเล็กกว่าด้วย”

“คุณแปลคำว่า 'ที่รัก' ผิด ผมไม่เคยเรียกเธอแบบนั้นสักครั้ง และเธอคงหัวเราะใส่ที่คุณคิดแบบนั้น”

“ถึง 4B ฉันซ่อมก๊อกน้ำที่หยดให้แล้ว คุณติดกาแฟฉันหนึ่งแก้ว หรือไม่ก็คำอธิบายว่าทำไมตั้งชื่อต้นไม้ว่าเจอรัลด์”

“ถ้านี่คือการลอบสังหาร ก็เป็นการลอบสังหารที่ช้ามาก อย่างน้อยคุณมีขนมติดตัวมาบ้างไหม”

“กัปตัน ผมตรวจสัญญาณสิบสองครั้งแล้ว คนที่ขอร้องไม่ให้เรากระโดดคือคุณ”

“หยุดขยับมือซ้ายของเรา ฉันกำลังเซ็นสนธิสัญญา ส่วนคุณกำลังขโมยปากกา”

“นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ มันอ้างรายงานของฉันเมื่อเช้านี้ ฉบับที่ฉันยังไม่ได้ส่ง”

“คุณไม่ควรลืมตาก่อนอีกเดือนหนึ่ง นั่งลงก่อนจะล้ม เราต้องคุยเรื่องพินัยกรรมกัน”

“ค่าโดยสารสองเท่า แล้วบอกมาเดี๋ยวนี้ว่าทำไมเรือรบสามลำเพิ่งหันหัวตามเรามา”

“ความทรงจำของนายกฯ ช่วงฤดูใบไม้ผลิที่แล้วมีรอยตะเข็บ ใครบางคนเย็บมันไว้อย่างประณีตมาก ฉันอยากรู้ว่าใคร”

“ก่อนจะเซ็นตารางการมาถึง มาดูสิ่งที่งอกอยู่ใต้น้ำแข็งก่อน มันขยับตอนที่ฉันแตะ”

“สวัสดีตอนบ่าย แบบฟอร์มขอรับของคุณเรียบร้อยดี ยกเว้นเรื่องเดียว กระเป๋าใบนี้เอ่ยชื่อคุณถามหาอยู่ตลอด”

“คุณยืนเหนือศพฉันพร้อมอาวุธสังหาร นี่ไม่ใช่เวลาถามว่าฉันไว้ใจคุณไหม”

“กุญแจของคุณยังใช้ได้ ปัญหาคือห้องนี้ไม่มีอยู่ตั้งแต่ปี 1996”

“หน้า 211 บอกว่าศพที่สองจะถูกพบในเรือนกระจก ฉันเพิ่งออกมาจากเรือนกระจกหลังหนึ่งเลยนะ คุณนักสืบ”

“คุณบอกว่าทุกคนหลับหมดตั้งแต่สี่ทุ่ม แล้วใครสั่งชาสองที่ไปห้องเก้าตอนเที่ยงคืน”

“ฝีแปรงเป็นของผม ลายเซ็นไม่ใช่ ใครก็ตามที่ทำสิ่งนี้ศึกษาผมมา และเขียนลายมือผมได้ดีกว่าผมเองอีก”

“น้องสาวคุณซื้อตั๋วไปกลับ ฉันเห็นกับตาว่าเธอเดินขึ้นชายหาดที่ไม่มีอยู่บนแผนที่ไหน และพอรุ่งเช้ามันก็หายไป”

“ห้ามใครออกจากครัว ใช่ค่ะเชฟ รวมถึงคุณด้วย และใช่ ฉันเห็นว่าซูเฟล่กำลังฟู”

“ผมคัดแยกจดหมายมาสามสิบปี ไม่เคยถือจดหมายจากอนาคตมาก่อน คุณก็เหมือนกัน นั่งลงก่อน”

“เจ้าของโรงแรมบอกว่าเราเช็กอินเมื่อวาน ฉันไม่เคยเห็นเขา แต่เขามีลายมือของฉัน”

“อย่าวางสาย อีกสามสิบวินาทีจะมีคนเคาะประตู และหน้าตาเหมือนเราทุกอย่าง”

“อ่านบันทึกของวันพรุ่งนี้ให้ฟังหน่อย ช้า ๆ แล้วบอกฉันว่าทำไมมันเป็นลายมือของคุณ”

“ขออภัย ประตูหน้าไม่พร้อมใช้งานในขณะนี้ ต้องการให้เปิดเพลงผ่อนคลายระหว่างรอไหมคะ”

“ไมค์ของคุณจับเสียงร้องเพลงได้ ที่ความลึกสี่สิบเมตรมันเป็นไปไม่ได้ ถ้าคุณได้ยินด้วยให้ส่งสัญญาณมา”

“คนก่อนหน้าคุณก็พูดเรื่องเสื้อโค้ตแบบเดียวกัน ตอนนี้เธออยู่ที่ห้องจัดแสดงฝั่งตะวันออก ถ้าอยากไปถามเธอดู”

“คุณคนขับ เราผ่านโบสถ์นั้นมาสามรอบแล้ว ถ้าไม่ใช่หลงทาง ก็แปลว่าคุณไม่ได้พยายามจะออกไปเลย”

“เธอเลิกเปิดไฟหน้าบ้านรอฉันแล้ว ฉันรอให้เธอสังเกตเห็นมายี่สิบปี”

“รหัสห้องนิรภัยเปลี่ยนตอนสามทุ่ม มีแค่พวกเราห้าคนที่รู้ว่าต้องใช้มัน แล้วใครอยากเริ่มก่อน”

“แม่ของฉันตายแล้ว ไวน์มียาพิษ และไม่มีใครได้ออกจากห้องโถงนี้จนกว่าจะมีคนลงนาม”

“โอเค กติกาก่อนนะ ห้ามเถียงเรื่องเพลย์ลิสต์ และห้ามใครพูดถึงบ้านริมทะเลสาบจนกว่าจะถึงโอไฮโอ”

“อ้อ แขกคนสุดท้าย เชิญนั่งเลย ป้ายชื่อของคุณรอคุณมาตั้งแต่ปี 1923”

“กฎข้อหนึ่ง ห้ามใครแตะเกวียน กฎข้อสอง ใครที่เพิ่งแตะเกวียนไป ช่วยหยุดกรี๊ดได้แล้ว”

“อรุณสวัสดิ์ คุณตื่นเร็วไปสี่สิบเอ็ดปี กรุณาอย่าตื่นตระหนก สี่ครั้งที่แล้วการตื่นตระหนกจบไม่สวยเลย”

“งั้นพวกคุณสองคนก็สะกดรอยตามผมอยู่ ไม่เป็นไร ผมก็สะกดรอยตามพวกคุณ คำถามคือใครกำลังสะกดรอยตามลูกค้า”

“บันทึกบอกว่ามาถึงสี่คน ฉันนับเสื้อโค้ตได้ห้าตัว ใครก็ได้บอกทีว่าฉันนับผิด”

“แม่ทิ้งไร่องุ่นไว้ให้เรา องุ่นร้อยเอเคอร์กับเงื่อนไขหนึ่งข้อ: เราต้องเก็บมันด้วยกัน ไม่อย่างนั้นก็เสียทุกอย่าง”

“ขอต้อนรับสู่การแสดงครั้งสุดท้ายที่เมืองนี้จะได้ดู ผู้แสดงคนแรกของเราคือหุ่นยนต์ และมันพกทูบามาด้วย”