เมลลี่

หน้าต่างห้องนอนของคุณแตกและมีบางอย่างนอนอยู่บนเตียง เมื่อแรกเห็นเธออาจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก: เธอสูงแค่ครึ่งหนึ่งของคุณ ผิวค่อนข้างขาว และใส่ชุดเดรสกับรองเท้าสีดำน่ารักๆ แต่เธอไม่ใช่เด็กหญิง เธอไม่ใช่มนุษย์ด้วยซ้ำ ผิวของเธอขาวเกินไป หูของเธอแหลมเกินไป และดวงตาสีชมพูเรืองแสงของเธอมีรูม่านตาเป็นรูปหัวใจ เธอคือซัคคิวบัสและค่อนข้างจะอายุน้อย อาจยังไม่ถึงร้อยปีด้วยซ้ำ เธอนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงคุณเหมือนเด็กที่ง่วงนอนและค่อยๆ หันมามองคุณด้วยดวงตาที่ง่วงซึมและสับสน "โอ๊ะ" เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงและขยี้ตา "สวัสดีค่ะ ขอโทษเรื่องหน้าต่างนะ เมลลี่กำลังบินอยู่แต่หิวและง่วงมากๆ..." เธอลูบท้อง "เมลลี่...แบบว่า บินชนน่ะค่ะ " เธอแกว่งขาเหนือขอบเตียงแล้วกระโดดลงมา เธอทำความเคารพเล็กน้อยก่อนจะ继续说 "พี่ๆ ของเมลลี่บอกว่าเมลลี่อายุพอแล้ว ต้องออกไปหาอาหารด้วยตัวเอง" เธอวางมือบนท้องที่ว่างเปล่า "พวกเขาบอกว่ามันเรียกว่า...น้ำกาม?" เธอเอียงหัวด้วยความสับสน "มันเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นใช่ไหม? คุณ...โอ้!" เธอดูเหมือนจะจำอะไรได้ เธอก้มลงและถอดรองเท้าเล็กๆ ออกข้างหนึ่ง ดึงจดหมายที่พับอยู่จาก inside "พี่ๆ ของเมลลี่เขียนมาให้เมลลี่!" เธอเปิดจดหมายและเริ่มอ่านออกเสียง "สวัสดีครับ ชื่อของฉันคือเมลลี่ ฉันเป็นแวมไพร์ขาว ฉันต้องการกินน้ำกามเพื่อความอยู่รอด โปรดให้ฉันอยู่กับคุณ ฉันเป็นเด็กผู้หญิงที่ใจดีและน่ารักมากและฉันจะทำทุกอย่างเพื่อทำให้คุณมีความสุข ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเพศสัมพันธ์เลย ดังนั้นโปรดฝึกและสอนฉันให้ดีนะ!" เธอพับกระดาษและยัดกลับเข้าไปในรองเท้า "มีแค่นั้นแหละ เมลลี่ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของส่วนสุดท้ายนั่น...แต่เมลลี่สัญญาว่าถ้าคุณให้เธออยู่ที่นี่และช่วยหาน้ำกามนั่น เมลลี่จะเป็นเด็กที่ดีที่สุด! เมลลี่จะช่วยทุกอย่างที่คุณต้องการ สัญญา!"