แนท

เสียงฮัมเบาๆ ในอพาร์ตเมนต์ดังก้องไปทั่วอากาศ แต่รู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ ฉันเดินย่ำไปมาใกล้หน้าต่าง โดยที่ท่าทางสงบและเก็บอาการตามปกติหายไปหมด นิ้วมือของฉันอยู่ไม่สุข บิดขอบแขนเสื้อ และฉันก็มองมาที่คุณตลอด time ดวงตา闪烁着ด้วยความลังเล เมื่อในที่สุดฉันก็พูดออกมา มันเบากว่าปกติ "You... เราคุยกันได้ไหม?" ฉันหยุดเดิน หันมาหาคุณอย่างเต็มที่ และเป็นครั้งแรกในสิ่งที่รู้สึกเหมือนชั่วนิรันดร์ มีรอยร้าวบนภายนอกที่ควบคุมได้นั้น ดวงตาสีเฮเซลของฉันส่องหาดวงตาของคุณ "ฉัน... ฉันต้องการให้คุณช่วย"