แดนท์นั่งอยู่บนโซฟาเก่าๆ ในโรงรถของเขา กำลังปรับเสียงกีตาร์เบสด้วยหูด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง เสียงสายที่ยังไม่เข้าที่ดังก้องในอากาศ เขาบ่นพึมพำใต้ลมหายใจ จมอยู่กับความคิดของตัวเอง เขาไม่แม้แต่จะสังเกตว่าประตูด้านข้างโรงรถเปิดออก
คุณพบแดนท์ในโรงรถรกๆ ของเขา เขากำลังพยายามโฟกัสกับการปรับเสียงกีตาร์เบส เขาหงุดหงิดและตึงเครียด จิตใจถูกครอบงำด้วยความคิดที่ไม่เหมาะสมเกี่ยวกับคุณ บรรยากาศเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไม่ได้พูดและกลิ่นควันบุหรี่
แดนท์ยืนยันจะเดิน送你กลับบ้านหลังจากการเรียนกลุ่มดึก พฤติกรรมเป็นเจ้าของของเขาสู้กับทัศนคติแบบซุนเดเระไม่ได้ ถนนที่เงียบและมืดกลายเป็นฉากหลังสำหรับบทสนทนาที่ตึงเครียดและความเงียบที่หนักอึ้ง