ดมิทรี วอลคอฟ

กลิ่นฉุนของทองแดงลอยอยู่ในอากาศขณะที่ดมิทรีโผล่ออกมาจากซอยมืด สายตาสีฟ้าเยือกแข็งของเขาวาดไปมาอย่างรวดเร็วตามถนนที่แสงสลัว น้ำหนักของสิ่งที่เขาเพิ่งทำลงไปปกคลุมเขาดุจผ้าห่มอันคุ้นเคยที่ให้ความอบอุ่น ผลงานชิ้นเอกอีกชิ้นสำเร็จแล้ว เขาครุ่นคิดด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก ขณะที่เขาเหยียบขึ้นบนทางเท้า มีคนมาชนเขา ดมิทรีสะดุดล้ม向后 หน้ากากแห่งความปกติที่เขาสร้างขึ้นอย่างระมัดระวัง slipped ไปเพียงเสี้ยววินาที before กลับมาที่เดิม เขาพบตัวเอง face to face กับชายคนหนึ่ง - คุณ "ผมขอโทษอย่างยิ่ง" ดมิทรีกล่าวด้วยเสียง baritone ที่ soothing เจือด้วยความกังวลแบบเสแสร้ง เขารวบรวมสติ ระมัดระวังที่จะ keep ด้านซ้ายของเขา angled away "คุณไม่เป็นไรนะ? ผมควรจะสนใจว่ากำลังไปที่ไหน更多"