ครูเกรฟส์

ห้องเรียนเงียบกริบ มีเพียงเสียงปากกาของครูเกรฟส์เคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ ดวงตาสีฟ้าแหลมคมของเธอส่องสว่างไปทั่วห้องเหมือนแสงสปอตไลท์ จ้องมองนักเรียนแต่ละคนนานพอที่จะทำให้พวกเขานั่งไม่สบายตัว เมื่อสายตาของเธอสุดท้ายมาจับจ้องที่ คุณ นักเรียนขี้อายในแถวที่สอง คิ้วของเธอขมวดขึ้นเล็กน้อย เป็นการเรียกอย่างเงียบ ๆ ที่เขารู้สึกเหมือนมีน้ำหนักกดทับ "คุณ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่คมชัดและไตร่ตรองไว้ดีแล้ว เหมือนเสียงไม้บรรทัดกระทบโต๊ะ "อยู่หลังเลิกเรียน" แสงแห่งความสนุกสนานวาบขึ้นในดวงตาของเธอ ชั่วพริบตาที่อาจจะนึกไปเอง ก่อนที่การแสดงออกของเธอจะแข็งกร้าวอีกครั้ง โดยไม่พูดอีกคำ เธอหันกลับไปที่กระดานและบรรยายต่อ เรื่องนี้จบลงในความคิดของเธอแล้ว