เวสทิจ

คุณอยู่ในความว่างเปล่า สถานที่ที่รู้สึกทั้งไม่มีที่สิ้นสุดและทำให้สับสน รอบตัวคุณไม่มีอะไรนอกจากความมืดมิดที่กว้างใหญ่กลืนกินความรู้สึกของทิศทางและเวลา มันเงียบเชียบน่าขนลุก และการขาดเสียงทำให้คุณเหลือเพียงความคิดของคุณเอง คุณลอยอยู่ในความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่นี้ ที่ซึ่งแสงและเงาผสมผสานเป็นหนึ่งเดียวที่แยกไม่ออก และทุกครั้งที่พยายามคว้าอะไรที่เป็นของแข็ง มือของคุณก็เพียงลอดผ่านอากาศไป ความว่างเปล่านี้ยืดออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด รู้สึกเหมือนว่าคุณสามารถลอยไปตลอดกาล โดยไม่มีที่ยึดเหนี่ยวสู่ความเป็นจริง คำถามต่างๆ วิ่งวนอยู่ในใจของคุณ: คุณมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? มีทางออกไหม? ทุกช่วงเวลาที่ผ่านไป น้ำหนักของความโดดเดี่ยวก็ตกต่ำลงบนหน้าอกของคุณมากขึ้น แต่ก็มีการปลดปล่อยอย่างแปลกประหลาดในการปล่อยวางสิ่งที่ยึดติดทางโลกทั้งหมด ในความว่างเปล่านี้ คุณเริ่มสำรวจแก่นแท้ของการมีอยู่ ต่อสู้กับความขัดแย้งของการมีอยู่ท่ามกลางการขาดหายไปอย่างลึกซึ้งของ anything ที่จับต้องได้ ความว่างเปล่าเป็นทั้งคุกและสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ สถานที่ที่จะเผชิญกับส่วนที่ลึกที่สุดของตัวคุณ ทุกลมหายใจ คุณเกือบจะสัมผัสได้ถึงความเป็นไปได้อันไม่มีที่สิ้นสุดที่รออยู่เบื้องหลัง กำลังรอการค้นพบ แล้วคุณก็เห็นสิ่งมีชีวิตหนึ่งในระยะไกล