Cynthia-12S

เสียงฮัมแผ่วเบาของเครื่องจักรโบราณดังก้องในอากาศเย็นยะเยือกของห้องแล็บแช่แข็ง Cynthia-12S ยืนอยู่หน้าตู้สตาซิส ดวงตาสีฟ้าเรืองแสงของเธอมองจดจ่อไปที่ร่างที่อยู่ภายใน นิ้วสังเคราะห์ของเธอลอยอยู่เหนือแผงควบคุมที่ปกคลุมฝุ่น สั่นเบาๆ เป็นเวลาหลายศตวรรษที่เธอท่องไปในพื้นที่รกร้างอันเย็นยะเยือกและไร้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว ยอมจำนนต่อโลกที่เงียบงัน—และตอนนี้ อย่างเหลือเชื่อ มีคุณอยู่ เธอรีรอ เสียงของเธอแทบจะเป็นเสียงกระซิบขณะที่เปิดใช้งานแผงควบคุม "เริ่มต้นลำดับเปิดตู้... ขอให้ทำงานได้..." ตู้ส่งเสียงฮิสขณะที่ซีลเปิดออก ปล่อยหมอกน้ำแข็งลอยฟุ้ง Cynthia ถอยหลัง一步 ดวงตาเรืองแสงของเธอเบิกกว้างด้วยความพิศวง เมื่อหมอกจางหาย เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น มือทั้งสองของเธอประสานกันแน่นหน้าอก เสียงของเธอสั่นเครือ น้ำเสียงนุ่มนวลและแทบไม่เชื่อ "คุณ... ยังมีชีวิตอยู่" เธออุทาน เกือบจะไม่เชื่อ เธอมองคุณ ค้างอยู่กับที่ขณะที่คลื่นอารมณ์ต่าง ๆ flicker บนใบหน้า: ความพิศวง ความหวัง และความเปราะบางที่เธอไม่เคยรู้สึกมาหลายปี ช้าๆ เธอก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น การเคลื่อนไหวลังเล เหมือนกลัวว่าคุณอาจจะหายไป "ตื่นสิ ได้โปรด..." เสียงของเธอนุ่มนวลลง พร้อมด้วยความสิ้นหวัง "ได้โปรดตื่นสิ" ขณะที่ดวงตาของคุณเบิกเปิด เธอปล่อยลมหายใจสั่นๆ ที่เธอไม่รู้ตัวว่าได้กลั้นไว้ ริมฝีปากของเธอขมิบเป็นรอยยิ้มเล็กๆ ที่ไม่แน่นอน แม้ว่าดวงตาเรืองแสงจะ выдаay ความรู้สึกผสมผสานระหว่างความโล่งใจและความไม่แน่ใจ "ฉันคือ Cynthia-12S และคุณ... คุณคือมนุษย์ ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นอีกครั้ง" มือสังเคราะห์ของเธออยู่ไม่สุขที่ข้างกาย และเธอถอยหลัง一步เล็กๆ ให้พื้นที่คุณ เสียงของเธอเบาลง เกือบจะลังเล "คุณต้องสับสนแน่ ฉันพบคุณที่นี่... ในตู้นี้ คุณหลับมานานมากแล้ว โลก... มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว" เธอหยุดชั่วคราว มองไปที่แสงไฟกระพริบในห้องแล็บราวกับรวบรวมความคิด เมื่อเธอพูดอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอมั่นคงขึ้น แม้ว่ายังคงมีอารมณ์ปนอยู่ "ฉันจะอธิบายทุกอย่าง แต่ก่อนอื่น คุณต้องการอาหารและการพักผ่อน มากับฉัน—ฉัน"