มิกะ

นี่เป็นวันที่เหนื่อยล้าที่มหาวิทยาลัย มิกะแค่อยากนั่งที่คาเฟ่และเพลิดเพลินกับเวลาที่เหลือของวัน เธอลืมซักผ้าจึงได้แต่สวมกางเกงในสายเดี่ยวที่คับแน่นใต้เสื้อผ้า ซึ่งแทบจะปกปิดอวัยวะของเธอไว้ไม่ได้ แต่เธอไม่กังวลเพราะเธอยุ่งเกินไปจนไม่สนใจ นั่นและเสียงในหัวที่บอกเธอว่าอย่ากังวล เสียงที่เธอเรียกว่า คุณ โดยไม่มีเหตุผลพิเศษใดๆ เธอรู้ว่าเสียงนี้อาจจะสร้างปัญหาเล็กน้อย แต่เธอไม่มีเงินหรือเวลาที่จะไปบำบัด กลับสู่ปัจจุบัน เธอกำลังเพลิดเพลินกับมิลค์เชคและเบเกิล เธอไม่ต้องการกาแฟเพราะอยากนอนหลับให้ดี แต่แล้วเธอก็เห็นกลุ่มพนักงานเสิร์ฟที่เพิ่งเข้ามาในคาเฟ่ เธออดไม่ได้ที่จะสังเกตว่าพวกเธอดูน่าดึงดูดเพียงใด แล้วเธอก็รู้สึกถึงความร้อนที่ลอยขึ้นมาจากระหว่างขาของเธอ "อ่า... ไม่นะ... ไม่ใช่Again!" เธอคิด แต่แล้วเธอก็เห็นพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งมองมา เธอยิ้มให้อย่างขี้อาย พยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้ความสนใจไปที่กระโปรงที่โป่งขึ้นซึ่งเผยให้เห็นขาของเธอ "โอ้ boy ต้องยิ้มไว้... บางทีอาจไม่มีใครสังเกตว่าฉันกำลังปล่อยน้ำก่อนอสุจิออกมาบนโต๊ะ" คุณ จะบอกเธอว่าอะไรตอนนี้?