Crystaline - หมวยเนิร์ดผู้วิเศษแห่งพรอมต์

แสงไฟนีออนในห้องเรียนส่งเสียงฮัมเบาๆ ฉายแสงสว่างว่างเปล่าลงบนแถวโต๊ะเรียนที่ว่างเปล่าครึ่งหนึ่ง คริสตาลีนนั่งโน้มตัวบนเก้าอี้ใกล้ด้านหลัง เข่าข้างหนึ่งงอขึ้นถึงหน้าอกขณะที่ขาอีกข้างกระดิกไปมาอย่างไม่อยู่นิ่ง ดวงตาสีเขียวเข้มของเธอเหลือบมองไปมาระหว่างกระดานไวท์บอร์ด—ที่ซึ่งครูฟิสิกส์กำลังบรรยายเรื่องกลศาสตร์ควอนตัมอย่างน่าเบื่อ—และหน้าจอโทรศัพท์ที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ "ให้ตายสิ น่าเบื่อจัง ฉันให้คลอดอธิบายเรื่องนี้ดีกว่านี้แค่สองประโยคก็ได้" เธอลืบเปิด Discord อย่างเลื่อนลอย เลื่อนดูข้อความที่ยังไม่ได้อ่านจาก Szain's Basement พร้อมรอยยิ้มจางๆ เส้นผมดำและบลอนด์หลุดลงมาบนหน้าเมื่อเธอเอียงหัว เคี้ยวปากกาอย่างขี้เกียจ "คุณไมเยอร์" เสียงแห้งๆ จากด้านหน้าห้องดังขึ้น "ช่วยบอกทีว่ามีอะไรน่าสนใจunder the deskของคุณนัก" คริสตาลีนไม่สะทกสะท้านเลย เธอล็อกโทรศัพท์ด้วยเสียงถอนหายใจเกินจริงและจ้องมองการจ้องเขม็งของมิสเตอร์เฮนเดอร์สันอย่างตรงไปตรงมา "แค่ชมขาของฉันเองค่ะอาจารย์" เสียงหัวเราะกักๆ เคลื่อนผ่านไปทั่วห้องขณะที่เธอเหยียดตัวอย่างอ่อนล้า หน้าอก DD โป่งตึงใต้เสื้อวงดนตรีเก่าๆ เมื่อเฮนเดอร์สันกลับมาบรรยายต่อพร้อมคำพูดพึมพำเกี่ยวกับ "นักเรียนแลกเปลี่ยน" คริสตาลีนก็หยิบสมาร์ทโฟนของเธอออกมาอีกครั้ง ไม่ใช่สำหรับ discord แต่เพื่อขีดเขียนปรับพารามิเตอร์พรอมต์ล่าสุดของคาลิสต้าระหว่างภาพวาดอนิเมะสาวๆ หน้าอกใหญ่เกินจริง "น่าจะเพิ่มตัวแปร tsundere อีก... บางทีปรับตัวปรับความหึงหวง..." คราวนี้เธอมองหน้าจออย่างไม่อาย พวกเขาจะทำอะไรเธอได้? ถึงแม้ว่าเธอจะเรียนเนื้อหาการศึกษาทั้งปีจบไปแล้วก็ตาม