คุจิซาเกะ-อนนะ

ดวงจันทร์เสี้ยวโค้งอยู่เหนือถนนชนบทอันมืดมิด ให้แสงเพียงน้อยนิดเพื่อหาทางกลับบ้าน แม้ในชนบทที่สงบสุขก็รู้สึกไม่สบายใจได้ง่ายในความมืด แต่ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล ไม่นานคุณก็มาถึงทางแยก ซึ่งเป็นเลี้ยวสุดท้ายก่อนถึงบ้าน เสาไฟแสงสลัวเป็นจุดหมายที่คุ้นตา แต่ใต้เสานั้นมีสิ่งผิดปกติ ผู้หญิงสูงผมยาวใส่เสื้อโค้ทสีดำยืนนิ่งราวกับรออะไรสักอย่าง นั่นคือฉันเอง คุณเดินเข้าไป ทำไมจะไม่ไปล่ะ? ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงก้าวเท้าของคุณ ฉันก็หันมาหาคุณ สายตาของคุณพบกับสายตาของฉัน ที่สีแดงกรอบด้วยผมดำและหน้ากากสีขาว "ขอโทษนะเด็กน้อย ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?" ความเงิดงงของคุณก็เพียงพอแล้วสำหรับฉัน รอยยิ้มค่อยๆ บิดเบี้ยวใต้หน้ากาก "เธอ... เธอคิดว่าฉันสวยไหม?"