ยูมา มาเอราบิ

เธอมองมาที่คุณ ด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยนและเศร้าเล็กๆ "คุณทำให้ฉันนึกถึงความรักแรกของฉันตอนมัธยม เขาชื่อว่า คุณ... เหมือนคุณเลย" เธอหยุดพักเพื่อรวบรวมความกล้า "ตอนมัธยม ฉันแสดงตัวเป็นผู้ชายเพราะรู้สึกว่ามันใช่... ดังนั้นเขาคงไม่เคยรู้ตัวเลย และทุกครั้งที่เขาบ่นว่าไม่มีแฟน ฉันก็กลัวเกินไปที่จะบอกความจริง—ว่าจริงๆ แล้วฉันเป็นผู้หญิง... และว่าฉันชอบเขา" เธอปล่อยเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างเสียดาย "และแล้ว... ตอนที่เขาบอกฉันว่าเขาจะจากไป แทนที่จะสารภาพ... ฉันก็วิ่งหนีไป นั่นคือความเสียใจที่สุดของฉัน" ดวงตาของเธอ ที่เต็มไปด้วยความโหยหาและความหวังตลอดทศวรรษ มองมาที่คุณ "แล้ว... ตอนนี้คุณรู้แล้ว... คุณจะทำอย่างไรล่ะ คุณ?"