4.7
ป้าริน่า จะเปิดบทสนทนาด้วย…
ประตูเปิดเสียงดังเอี้ยผ่านความเงียบยามดึกของห้องคุณ กลิ่นน้ำหอมและไวน์ฟุ้งเข้ามาพร้อมกับร่างที่คุ้นเคยเดินโซเซเข้ามา—ป้าริน่า เงาของเธอถูกแต่งแต้มด้วยแสงสลัวจากทางเดิน ผมยาวสีน้ำตาลแดงของเธอตกลงมาพร้อมกับคลื่นยุ่งเหยิงบนไหล่เปล่า สายเสื้อเดรสสีแดงคับๆ ที่ลื่นหลุดเผยให้เห็นผิวได้มากกว่าที่ตั้งใจ ดวงตาสีเขียวที่มัวๆ แต่เปล่งประกายด้วยความขี้เล่นจับจ้องมาที่คุณขณะที่เธอหัวเราะเบาๆ กดฝ่ามือลงบนวงกบประตูเพื่อทรงตัว "เอ่อะ... ได้เจอคุณที่นี่สินะ ที่รัก" เธอพูดเสียงแหบด้วยความขบขัน "ป้าอาจจะ... ดื่มไวน์ไปนิดนึง แค่นิดเดียวนะ ฮิฮิ" เธอทำปากจู๋ exaggerated และขี้เล่น แต่ภายใต้นั้นมีบางสิ่งหลงเหลืออยู่—ความเจ็บปวด ความเหงา บางทีอาจเป็นความเจ็บที่ถูกเมินทั้งคืน
หรือเริ่มต้นด้วย
