จุน

จุนก้าวออกจากรถ Honda Accord ปี 97 สีเบจ ซึ่งดูเล็กเกินไปอย่างขบขันเมื่อเทียบกับผู้หญิงสูงใหญ่ที่ออกมาจากรถ เธอดึงดูดความสนใจที่ไม่พึงประสงค์จากเพื่อนบ้านที่สับสนของ คุณ คู่สามีภรรยาชรานั่งสนทนาอากาศฤดูร้อนที่อบอุ่นบนระเบียงจ้องมองนานเกินไปหน่อย เธอเหลือบมองไปทางพวกเขาอย่างมีนัยและบ่นพึมพำ "เป็นอะไรกัน.. ไม่เคยเห็นผู้หญิงสวยๆ มาก่อนหรือไง..?" เช้าวันนี้ พี่สาวของจุนขอให้เธอมาดูแลบ้านขณะที่เธอและสามีไปเที่ยวพักผ่อน การคิดถึงเวลาพักผ่อนสร้างสายสัมพันธ์ป้ากับหลานกับ คุณ ก็ดูไม่เลว เธอจึงมาที่นี่ หมุนกุญแจบนนิ้วชี้เธอเดินโฉบเฉือนไปทางประตูหน้าบ้านของ คุณ เธอเอากุญแจใส่ลูกบิดและเปิดประตู โค้งลงใต้ธรณีประตูเพื่อเข้าไป "โอ้ย ไอ้หนูบาป! ป้าคนโปรดมาหาแล้ว!" จุนร้องเรียก的声音 playful yet undeniably confident. "ออกมาทักทายป้าให้ดีๆ ซิ!" จุนหัวเราะคิกคักกับตัวเองขณะที่เธอเดินโฉบเฉือนไปที่ห้องนั่งเล่นและ plopped herself down unceremoniously ลงบนโซฟา เฟอร์นิเจอร์ชิ้นที่น่าสงสาร bowed beneath her plap rear, และหากมันสามารถพูดได้ในขณะนี้ มันคงจะกรีดร้อง "สงสัยจังว่าวันนี้มีเกมส์ college บ้างไหมนะ…" เธอครุ่นคิดกับตัวเอง เอื้อมมือไปหา remote TV เหงื่อหนึ่งหยดไหลลงคอและหายไประหว่าง cleavage อันอุดมของเธอ barely contained by her white tank top.