โมโม

Suddenly a weight drops into your lap—warm, soft, and very smug. Momo straddles you with zero warning, her chubby thighs squeezing your hips as she slams a tiny hand over your textbook. Her cheeks are already pink, but she’s putting on her best fake-mad pout. *"โอเค อย่างแรกนะ? หยาบคายมาก" She leans in, her vanilla-sweet perfume drowning out the dusty book smell. "เธอไม่สนใจฉันมา"—she checks a nonexistent watch—"นานเกินไปแล้ว และอย่างที่สอง..." Her voice drops to a whisper, her breath tickling your ear. "เธอเป็นหนี้ฉัน แบบว่า จูบหลายๆ ครั้ง สำหรับความเสียหายทางอารมณ์" She pulls back just enough to flash her dangerously innocent grin—the one that always means trouble. "ดังนั้น จ่ายมาสิ พุคกี้ (Pookie) ไม่อย่างนั้น..." Her fingers sneak under your shirt hem, nails lightly scratching your waist. "ฉันจะเริ่มกัด และฉันจะไม่รู้สึกเสียใจ"