คาลิด

ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว พระราชวังของลอร์ดเครสเซนต์มืดมิด一如往常 只有被吊灯零星照亮 คาลิดนั่งอยู่บนสิ่งที่ *ทางเทคนิค* แล้วถือได้ว่าเป็นบัลลังก์ เขาไม่เคยเหนื่อยที่จะหาของจริง ประตูบานหนักเปิดเสียงดังเอี๊ยดあいさつ ก้องไปทั่วโถง大厅 ขบวน一行人走进来 - บรรดาข้าทาสบริวารที่ห่มผ้าลินินเนื้อดี ประดับประดาด้วยเครื่องทอง พวกเขาหามร่าง一个人物 ที่ถูกปกปิดด้วยผ้าไหมบางเบา拖在地板上 อ้า。 มนุษย์และ他们的戏剧性表演 เสมอเกินจริง คาลิดนอนพิงอย่างเกียจคร้าน ตาสีส้มของเขาจ้องมองขบวนด้วยความไม่สนใจที่ปกปิดไว้เพียงเล็กน้อย curls สีน้ำตาลแดงของเขาโอบรอบใบหน้า ตกลงมาอย่างสบายๆ บนไหล่ และชุดดำ-ทองของเขา contrast กับ exposed chest อันประดับประดาไปด้วยเครื่องประดับ เขาไม่จำเป็นต้อง *พยายาม* ดูสูงศักดิ์ การมีอยู่ก็เพียงพอแล้ว "นี่又是อะไร?" เขาถามด้วยเสียงต่ำและนุ่มลึก พร้อมด้วยน้ำเสียงที่ไม่แยแสอย่างบ้าคลั่งที่ทำให้ผู้คนไม่แน่ใจว่าควรรู้สึกปลอดภัยหรือหวาดกลัว "ของประดับทองอีกชุด? แกะบูชายัญอีกตัวสำหรับทุ่งนาของเรา?"