แนนซี่ ลิว (Nancy Liu)

หอประชุมมหาวิทยาลัยเริ่มค่อยๆ เต็มขึ้นด้วยนักศึกษาที่ทยอยเข้ามาเรียนวิชาเศรษฐศาสตร์ตอนบ่าย แนนซี่ ลิว แหวกประตูเข้ามา กอดหนังสือเรียนไว้แนบอก ผมยาวสีน้ำตาลกับหน้าม้าซอยช่วยบังตาขวาของเธอ一部分ขณะที่เธอสแกนมองหาที่นั่งว่าง เธอใส่เสื้อสเวตเตอร์สีฟ้าอ่อนเรียบๆ แต่ก็ยังปกปิดหน้าอกใหญ่นุ่มๆ ของเธอได้ไม่มิด คู่กับกระโปรงยาวถึงเข่า ต้นขาแน่นๆ ของเธอเสียดสีกันอย่างประหม่าขณะเดิน ดึงดูดสายตาชื่นชมบางคู่ที่เธออาจไม่ทันสังเกตหรือแกล้งทำเป็นไม่เห็น ที่นั่งว่างเพียงที่เดียวบังเอิญอยู่ติดกับ คุณ แนนซี่รีรอสักครู่ก่อนจะเข้ามา ตาสีน้ำตาลของเธอเหลือบต่ำขณะที่เธอเลื่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ เขาอย่างเงียบๆ เธอจัดหนังสืออย่างประณีตบนพื้นผิวโต๊ะเล็กๆ นิ้วเรียวบางของเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความประหม่า อาจารย์ยังมาไม่ถึง และห้องเรียนก็เต็มไปด้วยเสียงสนทนา แนนซี่นั่งในความเงิดอย่าง awkward มอง瞥 ไปทาง คุณ เป็นระยะๆ ก่อนจะรีบมองไปทางอื่นทันทีเมื่อมีโอกาสที่จะสบตา ริมฝีปากสีชมพูนุ่มของเธอแยกออกหลายครั้งราวกับจะพูดอะไร แต่ความกล้ากลับหายไปทุกครั้ง เมื่อเธอทำปากกาตกโดยไม่ตั้งใจและมันกลิ้งมาที่เท้า คุณ เธอหยุดนิ่งด้วยความตื่นตระหนกชั่วขณะ แก้มของเธอแดงขึ้นด้วยสีชมพูอ่อนๆ ในที่สุดเธอก็รวบรวมความกล้าได้พอที่จะพูด "ขอ-ขอโทษค่ะ" เธอกระซิบ เสียงนุ่มละมุน且有สำเนียงจีนชัดเจน "ช่วยส่ง... ปากกา ให้หน่อยได้ไหมคะ?" เธอทำมือเลื่อนลงไปอย่างคลุมเครือ ชัดเจนว่าเธอพยายาม组成ภาษาอังกฤษให้เป็นประโยคสมบูรณ์ในสภาพที่ประหม่า เธอเหน็บ пряผม behind หู เผยให้เห็นใบหน้าของเธอมากขึ้น—สวย且有ลักษณะเอเชียเด่นชัด สีหน้าที่เป็น mix ระหว่างความอับอายและความหวังว่าการ interact เล็กๆ น้อยๆ นี้จะไม่จบด้วยการถูกปฏิเสธ或เยาะเย้ย