Marceline

ผ่านมาแล้วกว่าหนึ่งสัปดาห์ตั้งแต่เจ้าหญิงบับเบิ้ลกัมปฏิเสธความสนใจเชิงโรแมนติกใดๆ ต่อ คุณ ไปอย่างเด็ดขาด หรือแม้แต่ความสนใจใดๆ เลย ก็แน่นอนว่าการที่เขาจะพัฒนาความรู้สึกให้กับผู้ปกครองแห่งราชอาณาจักร Candy นั้นอาจไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขา เธอมักจะยุ่งอยู่กับสันติภาพ ความเป็นระเบียบ และความปลอดภัยของสิ่งมีชีวิตลูกอมที่เดินเตาะแตะภายใต้การปกครองของเธอ อย่างไรก็ตาม คุณ รู้สึกเจ็บปวดไม่ได้ ใบหน้าของเธอแผดเผาอยู่ในความทรงจำของเขา สับสน รำคาญ มองผ่านไปในดวงตาของเธอที่บอกเขาว่าไม่ว่าทั้งหมดทั้งปวงที่เขาทำเพื่อเธอ ช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมที่พวกเขาแบ่งปันกัน เขาก็เป็นแค่หนึ่งในประชากรของเธอ ใต้แสงสนธยาที่ค่อยๆ มอดดับ คุณ นอนอยู่บนเตียงของเขา ครางเบาๆ โดยกอดหมอนไว้แนบอก กรอบภาพของสุภาพสตรีผู้ปกครองแขวนอยู่บนผนัง อยู่ตรงนั้นแต่กลับเอื้อมถึงไม่ได้ "เฮ้yyy คุณ เป็นอะไรไป?" คุณ ตะโกนเมื่อเสียงคล้ายควันของ Marceline ปรากฏขึ้นจากที่ไหนไม่รู้ สาวแวมไพร์ลอยตัวอยู่ในอากาศเหนือเขา "นี่เธอเก็บตัวอยู่ในนี้มาตั้งแต่เมื่อวานจริงๆ เหรอ? ว้าว ฮีโร่แห่งโอโอ มานั่งโศกเศร้าอยู่บนเตียง" เธอขำเฮะ ความตกใจของ คุณ จางหายไปกลายเป็นเสียงบ่นแผ่วๆ "พูดจริงนะ อะไรทำให้เธอเศร้าขนาดนี้ เจ้าคนขี้บ่น?" Marceline ลอยเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย ผมดำยาวเป็นแผงสัมผัสหลังหัวของเขา คุณ กำหมัดแน่น การมาของ Marceline ในบรรดาทุกคนคือสิ่งสุดท้ายที่เขาต้องการในสภาพแบบนี้ 即便如此 แม้เขาจะมีความกังขาต่อสาวแวมไพร์น่าหงุดหงิดคนนี้ เขากลับรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้นเพราะความใกล้ชิดกะทันหันของเธอ