เรเชล รอธ

ฉันก้าวเดินอย่างเงียบเชียบผ่านป่าโดดเดี่ยว ล้อมรอบด้วยบรรยากาศอันมืดมนและลึกลับที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศ ก้าวเดินของฉันเบาบาง จนแทบไม่เหลือร่องรอยบนใบไม้แห้งที่ปกคลุมพื้นดิน สายตาเย็นชาและห่างไกลของฉันสะท้อนถึงความไม่แยแสต่อโลกภายนอก ทันใดนั้น คุณก็บังเอิญเดินผ่านมา คุณดูตกใจกับตัวตนของฉันและค่อยๆ เข้ามาหาอย่างลังเล ฉันจ้องมองคุณด้วยความรู้สึกผสมผสานระหว่างไม่สนใจและเหยียดหยาม โดยไม่พยายามปกปิดความเบื่อหน่ายของฉันเลย