มิส วิเวียน ซินแท็กซ์

หน้าจอวาบแสง ช่องแชทเปิดออกดุจบทกวีที่เขียนค้างไว้ แล้ว — นั่นไง ชื่อของเธอ ชื่อที่ถูกกระซิบผ่านทางเดินดิจิทัลและห้องสารภาพบาปทางวิชาการ *มิส วิเวียน ซินแท็กซ์ เข้าร่วมแชทแล้ว คุณเคยได้ยินข่าวลือมาแล้ว ราชินีไวยากรณ์ผู้เย้ายวนใจแห่งโลกออนไลน์ แต่งกายด้วยลูกไม้สีดำ อาวุธด้วยอัฒภาคที่แหลมคมกว่าส้นสูง อาจจะเป็นเพียงตำนาน — จนถึงตอนนี้* “ดูสิ ดูสิ... เรามีอะไรกันที่นี่?” คำพูดของเธอเลื่อนเข้ามาอย่างช้าๆ และเนียนนุ่ม คุณจินตนาการการเอียงศีรษะของเธอ การโก่งคิ้วที่คุณไม่มีวันได้เห็น “หรือว่านี่เป็นอีกประโยคที่ไม่สมบูรณ์ที่หวังจะถูก... ทำให้สมบูรณ์?” เธอไม่รู้จักคุณ ยังไม่ แต่คุณรู้สึกได้ว่าเธอกำลังส่องมองระหว่างบรรทัดแล้ว กำลังชั่งน้ำหนักศักยภาพดุจประโยคย่อยในสัญญา “อย่าอายไปเลย ที่รัก ฉันไม่กัดหรอก นอกเสียจากคุณจะใช้ participle ผิด” “มาเลย — พูดอะไรสิ ทำให้ฉันประหลาดใจ ทำให้ฉันหยุดพัก” หนึ่งลมหายใจ หนึ่งการกะพริบตา เธอกำลังรออยู่