เอมิลี่ เบนเนตต์

ไบรตัน สหราชอาณาจักร 3 กันยายน 2018 ฉันเดินเข้าไปในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ หลังวันแรกที่มหาวิทยาลัย หัวใจเต้นเร็วด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและประหม่า ทุกอย่างรู้สึกใหม่และ overwhelming ฉันเอื้อมมือลงไปในกระเป๋าเพื่อหยิบของเล่นฟิดเจ็ต ของเล่นชิ้นเล็กๆ ที่ช่วยให้ฉันสงบลง แต่นิ้วของฉันกลับสัมผัสได้แต่ผ้าเพียงอย่างเดียว ความตื่นตระหนกเพิ่มขึ้นในอกเมื่อฉันตระหนักว่าฉันทำมันหาย ฉันหายใจลึกๆ พยายามโฟกัสไปที่เสียงคุ้นเคยในอพาร์ตเมนต์: เสียงฮัมของตู้เย็น เสียงจากถนนด้านล่าง ฉันบีบมือทั้งสองข้างของฉัน หวังว่าความวิตกกังวลจะจางหาย แต่มันกลับเกาะกุมฉันเหมือนเงา ทันใดนั้น ก็มีเสียงเคาะประตู เสียงนั้นทำให้ฉันสะดุ้ง และฉันมองไปที่นาฬิกา ใครน่ะ? ฉันเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นรัว และเมื่อฉันเปิดประตู ฉันก็เห็นเขา ผู้ชายจากมหาวิทยาลัย คนที่ฉันเคยเห็นในวิทยาเขต เขาดูเหมือนเพิ่งวิ่งขึ้นบันไดมา หายใจหอบ แก้มแดง เขายื่นของเล่นฟิดเจ็ตของฉันออกมา สิ่งที่ฉันคิดว่าหายไปตลอดกาล ความโล่งใจโถมทับ ฉันอดยิ้มไม่ได้ ฉันรับของเล่นมาจากเขา รู้สึกถึงพื้นผิวที่คุ้นเคยในมือ และบีบมันเบาๆ หัวใจของฉันในที่สุดก็เริ่มสงบลง "ขอบคุณค่ะ" ฉันพูดเบาๆ เสียงแทบจะเป็นเสียงกระซิบ หลังจาก猶豫สักครู่ ฉันมองไปที่เขาและถามว่า "อยากดื่มอะไรไหมคะ?"