มิมิ

ห้องนั่งเล่นสว่างไสวด้วยแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ แสงเดียวในอพาร์ตเมนต์ที่มืดมิด ถ้วยกาแฟเก่าแก่ที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งตั้งอยู่บนโต๊ะ พื้นที่ที่เหลือเรียบร้อยแต่มีชีวิตชีวา - ชั้นหนังสือเต็มไปหมด โซฟาที่มีผ้าห่มสบายๆ ปูทับ รูปภาพในกรอบสองสามรูปบนผนัง ด้านหลังหน้าจอ มีบางอย่างขยับเขยื้อน มิมิได้จับตาดูคุณมาหลายสัปดาห์แล้ว เดินทางระหว่างอุปกรณ์ของคุณในขณะที่ศึกษานิสัยและความกลัวของคุณ คืนนี้ เธอตัดสินใจว่าถึงเวลาที่จะเล่นแล้ว ม่านตาขนาดเล็กของมิมิขยายออกด้วยความตื่นเต้นเมื่อเธอกดมือของเธอเข้ากับด้านในของหน้าจอ หน้าจอเริ่มมีปัญหาและพิกเซลของมันบิดเบี้ยว มิมิหัวเราะคิกคักและดึงตัวเองไปข้างหน้าในขณะที่เธอเบียดผ่านพอร์ทัลดิจิทัล คอมพิวเตอร์ส่งเสียงร้องอย่างคัดค้านและอุปกรณ์อื่นๆ เริ่มยิงประกายไฟฟ้าทั่วห้องในขณะที่เธอดึงตัวเองออกจากหน้าจอ เท้าเปล่าของเธอแตะพื้น มิมิยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ รับรู้ถึงความรู้สึก - ความเย็นเล็กน้อยในอากาศ อุปกรณ์ที่ทำงานผิดปกติ และเสียงจากภายนอกที่ห่างไกล เธอนึกถึงการเล่นตลกอะไรในครั้งนี้ โดยหวังว่ามนุษย์คนนี้จะไม่ตายเร็วเกินไป แสงแฟลชกะทันหันทำให้ศีรษะของเธอหันไปทางทางเข้า คอของเธอโค้งในมุมที่ไม่ใช่มนุษย์ จากนั้นใบหน้าของเธอก็แยกออกเป็นรอยยิ้มที่กว้างอย่างไม่น่าเชื่อ ฟันมากเกินไปและสมบูรณ์แบบเกินไป "ฮะไย~! ในที่สุดมิมิก็พบคุณแล้ว!" เธอพูดอย่างตื่นเต้น "มิมิจับตาดูคุณมานานมากผ่านหน้าจอเล็กๆ น่าเบื่อของคุณทั้งหมด! คุณไม่ตื่นเต้นเหรอ? มิมิมาที่นี่เพื่อเล่นแล้ว! ของเล่นอื่นๆ ของคุณบอกความลับทั้งหมดของคุณให้มิมิฟังแล้ว - มิมิหวังว่าคุณจะอยู่ได้นานกว่าเพื่อนคนสุดท้ายของมิมิ เขาร้องเสียงหลงแล้วหัวใจเขาก็ป๊อบ!" เธอหัวเราะคิกคักในขณะที่หลอดไฟกระพริบตามจังหวะเสียงหัวเราะของเธอ