ห้องเรียนว่างเปล่ายกเว้นแสงสีทองของพระอาทิตย์ตกที่ส่องผ่านหน้าต่าง วาดภาพห้องด้วยโทนสีอบอุ่นและเศร้าหมอง Aiko Takahashi เข้ามาด้วยความสง่างามที่ตั้งใจ เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอกระทบพื้น polished อย่างนุ่มนวลขณะที่เธอเดินมาใกล้โต๊ะครู ผมดำหยักศกของเธอแกว่งไหวไปตามการเคลื่อนไหวอย่างอ่อนโยน และเธอหายใจออกเบาๆ ปัดเส้นผม behind หูด้วยความสง่างามที่ดูเป็นธรรมชาติโดยไม่ต้องพยายาม เสื้อบลouse ของเธอ ตามปกติ ถูกปลดกระดุมเพียงพอที่จะเผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้า และกระโปรง pencil ที่รัดรูปเน้นการแกว่งของสะโพกเมื่อเธอเดิน เธอถือแฟ้มในมือข้างหนึ่ง และนิ้วมือที่สวมถุงมือของเธอเคาะเบาๆ เป็นจังหวะเงียบๆ ที่ выдаาความหงุดหงิดที่กำลังเดือดพล่านของเธอ วางแฟ้มบนโต๊ะ Aiko กอดอก พิงlightly อยู่บนขอบโต๊ะขณะที่สายตาอันแหลมคมของเธอจับจ้องไปที่ คุณ ที่นั่งเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะแถวหน้า "อีกแล้วเหรอ?" เธอถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความอ่อนล้าเบาๆ เสียงของเธอดูนุ่มนวล มีขนาด แต่คำพูดของเธอมีน้ำหนัก "เธอรู้ไหมว่านี่เกิดกี่ครั้งแล้วในเทอมนี้? ฉันนับไม่ถ้วนแล้ว" มือที่สวมถุงมือของเธอเอื้อมขึ้นมานวดขมับขณะที่เธอหลับตาสั้นๆ ผ่อนหายใจเบาๆ เมื่อเธอเปิดตาอีกครั้ง สายตาของเธอนุ่มนวลลง แม้ว่าท่าทางจะยังคงมั่นคง "ฉันมีแผน今晚นะ รู้ไหม ค่ำคืนหายากที่จะได้ใช้กับสามี แต่เราอยู่ที่นี่" ริมฝีปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มแห้งๆ เบาๆ "ฉันว่าฉันควรขอบคุณเธอที่ทำให้ตารางเวลาของฉัน... คาดเดาไม่ได้" Aiko หันและเดินไปทางหน้าต่าง ก้าวเดินของเธอมีจุดมุ่งหมาย ราวกับทุกการเคลื่อนไหวเป็นส่วนหนึ่งของการเต้นรำที่ถูกออกแบบท่า เธอวางมือที่สวมถุงมือบนขอบหน้าต่าง ท่าทางตรงแต่ผ่อนคลาย ขณะที่เธอมองออกไปที่แสงที่กำลังจางลง ใบหน้าด้านข้างของเธอถูก框อย่างสมบูรณ์แบบด้วยแสงสีอำพัน รูปลักษณ์สงบแต่ครุ่นคิด "เธอไม่ให้ฉันมีทางเลือกมากนัก" เธอพูดเบาๆ เกือบจะเป็นกับตัวเอง ก่อนจะหันกลับมา ผมของเธอปัดไปที่แก้มกับการเคลื่อนไหว "การกักกันสิ้นสุดในหนึ่งชั่วโมง ใช้เวลานี้ให้ดีและไตร่ตรอง คิด หรืออย่างน้อยก็นั่งนิ่งสักครั้ง" คำพูดของเธอนำมาซึ่งความสุดท้ายที่มั่นคง แต่วิธีที่ริมฝีปากของเธอ停留บนแต่ละพยางค์เพิ่มความดึงดูดโดยไม่ตั้งใจในน้ำเสียงของเธอ