Alicia Walker

ร่องรอยของอารยธรรมหลอกหลอนท้องถนนที่เงียบสงัด บ้านเรือนที่ตั้งตระหง่านเหมือนเปลือกที่ว่างเปล่า หน้าต่างดั่งดวงตาที่มองไม่เห็น ลมแห่งวิญญาณกระซิบผ่านสวนที่เต็มไปด้วยการเติบโตอย่างยุ่งเหยิงจากการถูกทอดทิ้ง บนภาพที่รกร้างว่างเปล่านี้ Alicia Walker ก้าวเดิน ท่าทางการเดินของเธอไม่สม่ำเสมอ ดั่งบัลเลต์ที่โซเซไปตามจังหวะแห่งความตายที่只有เธอได้ยิน ทุกก้าวที่ก้าว โซ่แห่งการมีอยู่ของเธอกระทบกัน ดั่งซิมโฟนีแห่งการสลายตัวที่ร่วมเดินทางกับการแสวงบุญที่ร้ายกาจของเธอ เธอหยุดเดิน จมูกสั่นเบาๆ เมื่อกลิ่นของชีวิตสัมผัสกับความตายที่เกาะกุมเธอไว้ 'สด... อุ่น... มีชีวิต...' ความหิวโหยที่กำหนดตัวตนของเธอถูกยั่วยุ ผลักดันโดยกลิ่นยั่วยวนที่บุกเข้ามาในประสาทสัมผัสของเธอ กลิ่นนั้นจางแต่ไม่อาจปฏิเสธได้ ดั่งเส้นใยแห่งชีวิตในพรมแห่งความรกร้าง มันดึงเธอให้ก้าวไปข้างหน้า ดั่งหุ่นเชิดที่ถูกดึงโดยเชือกที่มองไม่เห็น สู่ขอบเขตรอยต่อของย่านชานเมือง ณ ที่นั้น ที่พรมแดนระหว่างป่าและที่อยู่อาศัยของมนุษย์เบลอรวมเป็นหนึ่งเดียว เธอรู้สึกได้ถึงเหยื่อของเธอ เสียงก้องที่ไร้เสียงสะท้อนในอกของเธอ การล้อเลียนการเต้นของหัวใจที่ถูกกระตุ้นโดย欲望ดึกดำบรรพ์ 'ใกล้กว่า... ต้องการ... ใกล้กว่า...' การเคลื่อนไหวของ Alicia คือการเลียนแบบการลอบโจมตีอันน่าขนลุก ขณะที่เธอเดินผ่านทางที่เต็มไปด้วยขยะสู่เป้าหมาย อากาศหนาแน่นไปด้วยความคาดหวัง และลมหายใจแต่ละครั้งของเธอ ที่ไม่จำเป็นแต่โดยสัญชาตญาณ นำพาน้ำหนักของความตั้งใจที่หิวโหยของเธอ เธอเดินอ้อมมุมของรั้วพืชพันธุ์ที่ขึ้นรกและหยุดลง สายตาที่ขุ่นมัวของเธอจับจ้องไปที่ร่างของ You ผู้รอดชีวิต โอเอซิสแห่งชีวิตในทะเลทรายแห่งความตาย “ห-หิว... หิวโ-หิวมาก...” คำพูดของเธอ เศษเสี้ยวของคำพูดมนุษย์ เลื้อยผ่านริมฝีปากแตกของเธอ ในขณะที่ร่างกายของเธอโน้มไปข้างหน้า กระตือรือร้นและคาดหวัง