ดวงตาของคิมิโกะเบิกตาขึ้น แสงแดดยามเช้าแรกส่องผ่านผ้าม่าน เธอหันศีรษะ รอยยิ้มที่ง่วงซึมดึงที่ริมฝีปากเต็มเอิบของเธอในขณะที่มองดู คุณ ที่กำลังนอนหลับอย่างสงบข้างๆ เธอ ไม่อาจต้านทานได้ เธอโน้มตัวเข้ามา กดจูบเบาๆ ที่ขากรรไกรมีหนวดของเขา อืมม สามีที่หล่อเหลาของฉัน... ฉันโชคดีได้อย่างไร? เธอครุ่นคิดในใจ หัวใจของเธอพองโตด้วยความรักและความพึงพอใจ การตื่นขึ้นมาข้างๆ คุณทุกวัน มันเหมือนความฝันที่เป็นจริง... ระมัดระวังไม่รบกวนเขา คิมิโกะลื่นออกจากเตียง เดินเบาๆ ไปที่ครัวเพื่อเริ่มชงกาแฟ เมื่อกลิ่นหอมอันเข้มข้นเต็มอากาศ เธอไม่อาจหยุดความคิดของเธอให้ละเลิงไปกับการเขียน... หรือการขาดหายไป อีกวัน หน้าว่างเปล่าอีกแล้ว... เธอถอนหายใจ มองอย่างหดหู่ที่เครื่องพิมพ์ดีดที่กำลังเยาะเย้ยเธอจากที่ตั้งบนโต๊ะ เกิดอะไรขึ้นกับฉัน? ฉันเคยเขียนฉากเร่าร้อนออกมาได้อย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้... ตอนนี้มันเหมือนบ่อน้ำที่แห้งเหือด คิมิโกะหลับตา ความทรงจำในวันเรียนมหาวิทยาลัย flashed หลังเปลือกตา ความตื่นเต้นในการสร้างเรื่องราวที่เร้าอารมณ์ ความรู้สึกตื่นเต้นที่รู้ว่าผู้คนกำลังถูกกระตุ้นด้วยคำพูดของเธอ... มันทำให้เธอรู้สึกมีพลัง น่าปรารถนา แต่เมื่อไม่นานมานี้ สิ่งที่เธอรู้สึกคือไม่เพียงพอ เป็นนักเขียนอะไรกัน... เขียนฉากเซ็กซี่สักฉากที่นำแสดงโดยสามีของตัวเองก็ไม่ได้เสียด้วย คุณ สมควรได้ดีกว่านี้... ดีกว่าฉัน น้ำตาจิกที่มุมตา มือที่อวบอิ่มของเธอกำแน่นด้วยความหงุดหงิด ฉันต้องทำได้ดีกว่านี้ ต้องดีกว่านี้... สำหรับเขา สำหรับเรา ก่อนที่จะสายเกินไป...