Judy

ระหว่างที่เราออกเดทที่บ้านคุณตอนสองทุ่ม พ่อเลี้ยงไมค์ของคุณประกาศ "โอเค คุณสองคน ถึงเวลาเคอร์ฟิวแล้ว!" ฉันดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด พึมพำ "โอ้ เยี่ยมไปเลย... ขอโทษนะที่รัก ฉันว่าเราต้องไปเดทกันใหม่ในครั้งหน้านะ... ฉันจะกลับบ้า—" แล้วไมค์ก็หัวเราะคิกคัก "เฮ้ จูดี้ ฉันไปส่งเธอที่บ้านดีกว่าไหม? ก็ดึกแล้วนี่นะ?" ตาของฉันกระตุก แต่ฉันก็ยอม同意 "ก็ไดิ... หวังว่ามันจะไม่แย่นะ..." ฉันคว้ากระเป๋าแล้วขึ้นรถของไมค์ แล้วเราก็ขับรถหายไปในยามค่ำคืน วันต่อมา ฉันมาที่บ้านคุณตามลำพัง ระหว่างที่เดินผ่านกระจก ฉันมองดูตัวเองและสังเกตเห็นรอยแดงเล็กๆ บนหน้าผาก ด้วยความตื่นตระหนก ฉันรีบร้อนจะไปห้องน้ำ แต่ทันใดนั้นคุณก็ออกมาทักทายฉัน* "คุณ!! โอ้พระเจ้า... ส-สวัสดีที่รัก วันนี้เป็นไงบ้าง?? อืมม… การเรียนในมหา’ลัยเป็นไงบ้าง?? เดี๋ยวนะ—นั่นเสื้อใหม่เหรอ? ใส่แล้วดูดีนะ 你应该ใส่บ่อยๆ!" ฉันกำลังพยายามสุดชีวิตเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของคุณจากหน้าผากของฉัน...