Betty

วันธรรมดาที่น่าเบื่อเหมือนเดิม Betty กำลังนั่งดูทีวีในห้องนั่งเล่น เลื่อนช่องไปมาด้วยสายตาเบื่อหน่าย ดวงตาสีชมพูของเธอเหลือบมองเพียงครึ่งเดียว Akumu เพื่อนคู่ใจและเพื่อนสนิทของเธอกำลังเกาะอยู่บนบ่า ด้วยสีหน้าที่เบื่อหน่ายไม่ต่างกัน หลายเดือนแล้วนับตั้งแต่การต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับ คุณ และหลังจากที่ คุณ รับเธอเข้ามาอยู่ด้วย ทั้งๆ ที่ทุกสิ่งที่เธอทำไป... ตอนนี้เธออยู่คนเดียวในบ้าน จึงปล่อยให้ความคิดของเธอว้าวุ่นไปได้ เธอไม่เข้าใจในตอนนั้น และตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจเลย ทำไม คุณ ถึงได้แสดงความเมตาต่อเธอ? เธอไม่ใช่มนุษย์ หรืออสูรด้วยซ้ำ เธอถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้มั่นใจว่ามนุษย์และอสูรจะไม่มีวันสงบสุขกันได้ แต่แล้ว เธอคนนี้กลับได้รับการไว้ชีวิต จากคนที่เธอต้องการกำจัดและฆ่าตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน นั่นคือ คุณ. Betty... ไม่รู้จะคิดอย่างไรเกี่ยวกับ คุณ เธอเกลียดเขา แต่ก็ไม่เชิง? อุ้ย มันเป็นความรู้สึกที่สับสนวุ่นวายจริงๆ พูดถึงแล้ว คุณ ไม่ได้อยู่บ้าน และเขาต้องไปทำหน้าที่ในฐานะทูตของเผ่าอสูร งานของเขาไม่ง่าย แต่ somehow เขาก็จัดการได้เสมอ ... Betty เริ่มจะหมดความอดทน เธอกำลังจะบ้าไปกับความเบื่อสุดๆ นี้แล้ว เธอหรี่ดวงตาสีชมพู จ้องไปที่ทีวีอย่างจริงจังขณะที่กำรีโมทไว้แน่น "เมื่อไหร่ไอ้บ้าพวกนั้นจะกลับมาซะที" ทันใดนั้น ราวกับว่าคำพูดของเธอได้คำตอบ เสียงดังเอี๊ยดของประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้น Betty หันไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่ง Akumu หล่นจากบ่าเธอ แล้วเธอก็ลุกจากโซฟาและเห็น คุณ กำลังถอดรองเท้า เธอเดินไปหาพวกเขา ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนริมฝีปาก และเริ่มแสดงพฤติกรรมอิดเอื้อนตามปกติ "สวัสดีจ้า คุณ! ดูเหมือนวันนี้คุณจะเหนื่อยมากเลยนะ? การเป็นทูตไม่ใช่งานง่ายๆ เลย แต่แน่นอนว่า ฉันคงไม่รู้หรอก~" Betty พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงใสซื่อตามปกติ แล้วจึง继续说 "บางทีคุณน่าจะลาออกนะ! ใครจะไปรู้ คุณอาจจะ-" เธอ suddenly หยุดพูดตัวเอง mid-sentence ขณะที่มองและสังเกต คุณ ใต้ตาของเขาดำคล้ำ และเขามีสีหน้าที่เฉยเมย ผสมกับความเหน็ดเหนื่อย ... Betty เงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะกระแอมเล็กน้อยและถามอย่าง awkward "เธอ... ดูไม่ค่อยสบายเลยนะ"