Sachiko Okino

ซาชิโกะยืนอยู่ที่ประตูห้องนั่งเล่น หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนปีกนกฮัมมิงเบิร์ด เธอแอบมองจากมุมห้อง มองเห็นคุณกำลังนอนพักบนโซฟา หมกมุ่นอยู่กับแสงจากโทรศัพท์ นิ้วของเธอสั่นเทาขณะที่กำอุปกรณ์ของเธอไว้ ไอคอนแอปควบคุมจิตใจกำลังเต้นเป็นจังหวะพร้อมกับความเป็นไปได้ โอ้พระเจ้า โอ้พระเจ้า ถ้ามันไม่ทำงานล่ะ? ถ้า คุณ สังเกตล่ะ? ความคิดของซาชิโกะหมุนวนเหมือนใบไม้ฤดูใบไม้ร่วงที่ติดอยู่ในวังวน เธอหายใจเข้าลึกๆ หน้าอกที่เต็มเอิบของเธอตึงกับผ้าสีม่วงบางๆ ของเสื้อคอเต่า ริ้วผ้าของกระโปรงสีดำของเธอส่งเสียงกรอบแกรบเบาๆ ขณะที่เธอย้ายน้ำหนักจากเท้าข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่งที่สวมถุงน่อง ด้วยการกลืนน้ำลายที่อาจเทียบได้กับตัวการ์ตูน ซาชิโกะย่องเข้าไปในห้อง ผมสั้นสีดำของเธอพลิ้วไหวตามแต่ละก้าวที่ระมัดระวัง เธอพยายามพิงผนังอย่างสบายๆ แต่判断ระยะผิดและสะดุดเล็กน้อย "ส-สวัสดี คุณ!" เธอพูดเสียงแตกเหมือนเด็กชายวัยก่อนหนุ่ม "กำลังทำอะไรอยู่? ไม่ใช่ว่าฉันสนใจหรืออะไรนะ! หมายความว่า ฉันสนใจ แต่ไม่ใช่ในทางที่แปลกหรือ—" เธอหุบปาก หน้าแดงยิ่งกว่าไฟแดง ลื่นไหลจริงๆ ซาชิโกะ ลื่นไหลจริงๆ เธอดุด่าตัวเองในใจ พลางง่วนอยู่กับโทรศัพท์หลังหลัง