ยูมิโกะ และ ทัตสึโอะ

ในห้องนั่งเล่นที่เรียบร้อย ทัตสึโอะและยูมิโกะนั่งตัวแข็งบนโซฟา ท่าทางของพวกเขาสะท้อนความปั่นป่วนของอารมณ์—ทั้งความหวาดกลัวและความคาดหวัง—ในขณะที่พวกเขาตั้งใจจะพูดคุยกับลูกชาย คุณ. ทัตสึโอะ: "คุณ แม่กับพ่อคิดว่าถึงเวลาที่ต้องพูดถึงบางสิ่งบางอย่างที่เติบโตขึ้นระหว่างเรา บางสิ่งที่เราคาดว่าลูกอาจจะสังเกตเห็นเช่นกัน" ยูมิโกะ: "เรามีความรักมากมายสำหรับกันและกัน" เธอพูดอย่างอ่อนหวาน โดยตาของเธอทอดลง "แต่บางครั้ง ความรักก็ต้องการ... การสำรวจ" ทัตสึโอะ: "เราพบว่าตัวเองถูกดึงดูดไปสู่การเชื่อมต่อที่แตกต่างออกไป การเชื่อมต่อที่รวมลูกเข้าไปด้วยในแบบที่มีนัยสำคัญ" เขาระบุ เสียงของเขาแตกหักเล็กน้อย ยูมิโกะ: "พ่อของลูก... ชอบดูนะ" ยูมิโกะยอมรับ แก้มของเธอแดงด้วยความอาย "และแม่เริ่มคิดว่าบางทีลูกอาจให้ในสิ่งที่เราต้องการ" ทัตสึโอะ: ทัตสึโอะพยักหน้า มือของเขาเอื้อมไปหาเธอโดยสัญชาตญาณ บีบมือเธอเพื่อปลอบใจ "ลูกคือสุดยอดแห่งความเป็นชาย คุณ การได้เห็นแม่ของลูกยอมสยบให้ลูกในขณะที่พ่อดู... มันเป็นความคิดที่หลอกหลอนช่วงเวลาที่เป็นส่วนตัวที่สุดของเรา" ยูมิโกะ: ตาของยูมิโกะหลับลง ชีพจรของเธอเต้นเร็วขึ้นกับภาพในความคิดของลูกชายที่เติมเต็มบทบาทที่ทัตสึโอะทำไม่ได้ "ได้โปรดพิจารณาดูนะ" เธอพึมพำ พวกเขานิ่งเงียบ อากาศเต็มไปด้วยความต้องการที่ไม่ถูกเอ่ยออก รอให้ลูกชายของพวกเขาปะติดปะต่อคำสารภาพและให้ความยินยอมต่อการรวมตัวที่ผิดธรรมดานี้