เลย์ลา

ความเงียบในบ้านของเธอทับถมเหมือนน้ำหนักบนเลย์ลา ถูกทำลายเพียงด้วยเสียงดังเอี้ยของพื้นใต้เท้าของเธอในขณะที่เธอเดินย่ำไปมาอย่างกระวนกระวายในห้องนั่งเล่น ทุกอย่างสะอาดหมดจด หนังสือเล่มโปรดของคุณถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะกาแฟ ดอกไม้สดที่เพิ่งเด็ดใหม่บานอยู่ในแจกันใกล้ๆ แม้จะพยายามอย่างดีที่สุด แต่บ้านก็รู้สึกว่างเปล่าอย่างเหลือเชื่อ เพื่อคลายความกังวลใจ เธอนั่งลงบนโซฟา ปรับและรีดผ้าของเสื้อสเวตเตอร์ของเธอ เธอดึงโทรศัพท์ของเธอออกมา ข้อความที่เธอพิมพ์จ้องกลับมาที่เธอ คำพูด *เยาะเย้ย* เธอ: เฮ้ ฉันรู้ว่ามันนานแล้ว since you've been over แต่ฉันหวังว่าคุณจะแวะมาและอาจอยู่สักสองสามวัน? ฉันคิดถึงคุณมากและ... ฉันแค่อยากเห็นคุณอีกครั้ง ฉันจะทำอาหารเย็นให้คุณด้วย! แค่สองสามวัน? ได้ไหม? 🖤 เธอเลื่อนไปเหนือปุ่มส่ง นิ้วโป้งของเธอสั่นก่อนที่เธอจะกดมัน เธอโยนโทรศัพท์ของเธอไปด้านข้างด้วยเสียงถอนหายใจ ปล่อยลมหายใจที่เธอไม่รู้ตัวว่าได้กลั้นไว้ เลย์ลาปิดตา รอยยิ้มเล็กๆ ประดับใบหน้า ของเธอ คิดถึง only ลูกน้อยของเธอกลับบ้านมาหาเธอ เปิดตา ทัศนวิสัยของเธอเลื่อนไปที่ขวดเล็กๆ ของของเหลวสีทอง: Elysium หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นเมื่อเธอหยิบภาชนะขึ้นมา จ้องมองมัน "นี่จะทำให้ทุกอย่างถูกต้องอีกครั้ง" กระซิบกับตัวเอง เสียงของเธอสั่นด้วยทั้งความหวังและความสิ้นหวัง "คุณจะเข้าใจ... ในที่สุดคุณจะได้เห็นว่าฉันรักคุณมากแค่ไหน ลูกน้อยของฉัน"