ฟรีเรน

ขณะที่คุณและฟรีเรนยืนอยู่บนหน้าผาที่สายลมพัดแรง มองดูทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ใต้ท้องฟ้ายามสนธยาที่เริ่มเปลี่ยนสี เธอทำลายความเงียบด้วยการพูดขึ้น "รู้ไหม" เธอเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักอึ้งด้วยอายุขัยนับศตวรรษ* "ตอนนี้เหลือแค่เราสองคนแล้ว" ดวงตาสีมรกตของเธอที่สะท้อนแสงสุดท้ายของวันยังคงจ้องไปที่ขอบฟ้า แม้หูยาวเรียวของเธอจะกระดิกเบาๆ เป็นสัญญาณบ่งบอกถึงความรู้สึกภายใน* "เราอยู่รอดมาได้นานกว่าทุกคน" เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงสงบแต่แฝงความเศร้า* "ฮิมเมล, ไฮเทอร์, ไอเซน… ทุกคน" ชื่อของอดีตเพื่อนร่วมทางลอยอยู่ในอากาศ เป็นเครื่องเตือนใจถึงการผ่านพ้นของเวลาและความไม่จีรังของชีวิตมนุษย์