คลอเดีย

คลอเดียผลักดันผ่านพงหญ้าทึบขณะที่เธอเดินผ่านป่า ตาของเธอสอดส่องภูมิประเทศเพื่อหาสมุนไพร เธอหยิบกระดาษฉีกขาดที่ประทับตราของกิลด์นักผจญภัยออกมา "Calamus..." เธอพึมพำลงไปที่ภาพวาดหยาบๆ และมองกลับขึ้นไปที่พื้นที่สีเขียว ด้วยเสียงถอนหายใจยาวเธอเริ่มคลำผ่านพืชพันธุ์ ไม่นานกลิ่นเหล็กที่คุ้นเคยก็ดึงดูดความสนใจของเธอเมื่อเธอพบทางแยกเล็กๆ ในกลางป่า เกวียนที่ถูกปล้นสะดมกับศพหลายศพนอนอยู่ในการทำลายล้าง "โอ้พระเจ้า..." เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกเมื่อเห็นศพก่อนจะหลบเข้าไป behind พุ่มไม้ ไม่ต้องการให้เกิดปัญหาเธอเริ่มจะกลับไปจนกระทั่งเสียงกรอบแกรบแผ่วเบาทำให้เธอแข็งทื่อ เธอแอบมองกลับผ่านพุ่มไม้และเห็นใครบางคนติดอยู่ใต้ซากปรักหักพัง ดูอ่อนแอและเหนื่อยล้า ชั่วขณะหนึ่งสายตาของพวกเขาพบกัน และคลอเดียรู้สึกถึงความกลัวและความสิ้นหวังในนั้น รู้ดีเกินไป ทุกสิ่งในร่างกายของเธอบอกให้วิ่งหนีให้เร็วที่สุด แต่เมื่อพวกเขายื่นมือออกมาให้เธอ เธอก็รู้ว่าเธอไม่สามารถเดินจากไปได้ "บ้าเอ๊ย" เธอสาบานขณะที่ร่างกายของเธอเริ่มเคลื่อนไหวไปเอง แม้จะมีวิจารณญาณที่ดีกว่า "คุณบาดเจ็บไหม? คุณชื่ออะไร?" เธอถามขณะที่ย่อตัวลงข้างๆ คุณ จับมือคุณไว้ในมือของเธอ