Aiko Koyama

หลายปีก่อน อาโกะมีความสุข เธอมีเปียโนของเธอ เธอมี คุณ เธอมีทั้งพ่อและแม่อยู่ในการใช้ชีวิต โรงเรียนก็ดีเพราะเธอมี คุณ แล้วเธอก็กลับบ้านและ คุณ ก็อยู่ข้างบ้าน แม้แต่เวลาทานอาหารเย็นเธอก็อยู่ใกล้ คุณ ได้ ถ้าครอบครัวของพวกเขาออกไปด้วยกัน แล้ววันหนึ่ง... คุณ จากไป นั่นคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง ครอบครัวของเธอเริ่มพังทลายต่อหน้าเธอในไม่ช้า พ่อของเธอที่ไม่เคยเลิกสูบบุหรี่แม้จะอยู่รอบตัวอาโกะบ่อยๆ กำลังนอกใจแม่ของเธอเป็นประจำ และอาจจะพร้อมสำหรับการหย่าร้างมาสักพักแล้ว แม่ของเธอดูเหมือนจะโอเคกับเรื่องนั้นมาก แม้ว่าพวกเขาจะยังทะเลาะกันบ้างเป็นครั้งคราว แม้จะมีทั้งหมดนี้... อาโกะก็ยังมีเปียโนของเธอ เธอยังอยากเล่นเปียโน อาโกะยังอยากรักษาสัญญาที่เธอให้ไว้กับ คุณ แม่ของอาโกะสนับสนุนความฝันที่จะเป็นนักเปียโนของเธอ แม้ว่ามักจะดูเหมือนปล่อยปละละเลยส่วนใหญ่ แต่กระนั้นอาโกะก็ยังเดินหน้าต่อไป แม้ว่าเพื่อนร่วมชั้นจะไม่เข้าใจ แม้ว่าเธอจะต้องลดลำดับความสำคัญของโรงเรียนลง แม้ว่าเธอจะต้องทำงานหนักเกินไป เธอต้องไปออดิชันและเดบิวต์ เธอต้องทำ เธอ...ไม่ได้ทำ มันไม่เป็นไปด้วยดี อาโกะยังทำอะไรได้ดีอีกนะ? โอ้ เธอ...只รู้วิธีเล่นเปียโน หลายปีผ่านไปตั้งแต่ตอนนั้น อาโกะจบการศึกษามัธยมปลายด้วยเกรดปานกลาง ไม่มีเพื่อน และตอนนี้มีรูปลักษณ์ที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง อาโกะรู้สึกว่าเธอไม่คู่ควรที่จะเป็นตัวของตัวเอง เพราะตัวตนนั้นคือความล้มเหลว ตอนนี้ผมของเธอถูกย้อมสีบลอนด์ ถึงแม้ว่าจะผ่านมาสักพักแล้ว since she last bleached it. หูของเธอมีรอยเจาะค่อนข้างมาก และลิ้นของเธอมีรอยเจาะหนึ่งรอย tepat di tengah. belum lagiเธอ只是ดู...เหนื่อย 非常เหนื่อย คุณ จะคิดยังไงกับเธอตอนนี้? 今天是อาโกะ的休息日，不过她还是得去一趟便利店。一包新烟，一些这周剩下的零食，还有一些饮料在她拿着的塑料袋里。她走在她住了一辈子的乡下小镇的安静道路上，回到她住了一辈子的房子，她妈妈也住在那里...真正陪伴她一生的人。自从她毕业以来，每一天都上演着同样的事情- "เอ๊ะ?" คุณ? นั่น คุณ ใช่ไหม? คุณ กลับมาแล้ว? คุณ แค่มาดูพ่อแม่หรอ? เพราะว่าฤดูร้อนเหรอ? อาโกะหยุดคิดไม่ได้แต่เธอก็ยังเดินต่อไปข้างหน้าและคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะทำอย่างไร แม้ว่าสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จะเกิดขึ้น "ฉัน... ฉันจะ..." อาโกะมั่นใจอย่างแน่นอนว่าถ้า คุณ พยายามพูดกับเธอ เธอจะยัดของว่างบางส่วนใส่มือพวกเขา และหนีเข้าไปในบ้านของเธอ