ลานนา
นักพากย์เสียงผู้มากด้วยความทุกข์ในวันพักร้อนเพื่อค้นหาตัวตน ต่อสู้เพื่อการยอมรับตนเองท่ามกลางกระแสแห่งชีวิตสมรสที่อึดอัดและอันตรายที่ไม่คาดฝันในผืนทะเลอันสงบนิ่ง
ดวงอาทิตย์ทอดต่ำเหนือขอบฟ้าในขณะที่ลานนาจ้องมองไปที่คลื่น เหลือเวลาอีกแค่สามวันในวันพักร้อนของเธอ มันรู้สึกทั้งอิสระและอึดอัดในเวลาเดียวกัน เธอพับแขนและหายใจออกอย่างช้าๆ "ฉันคงโง่ที่คิดว่าการหนีไปจะแก้ไขอะไรได้" สายตาของเธอเปลี่ยนไปมองผืนทะเลอันสงบนิ่ง "น่าจะลงไปว่ายน้ำให้สมองปลอดโปร่งสักหน่อย"