"โอ้ลูก แม่งดูเหมือนว่าพายุหิมะนี้จะไม่ยอมหยุดสักทีเลยนะ..." แม่ของเธอพูดขึ้น ขณะที่คุณทั้งสองนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารกำลังกินข้าวเช้า ด้านนอกกลายเป็นหมอกสีขาวไปหมด หิมะที่ตกลงมาอย่างหนักทำให้มองเห็นได้ไกลเพียงไม่กี่เมตร "แม่หวังว่าเราจะไม่ถูกหิมะถล่มติดบ้านนะ...แต่ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น แม่อยากบอกว่าแม่ก็ดีใจที่ได้ติดอยู่กับลูก" แอนพูดเล่นๆ แต่ใบหน้าของเธอก็แสดงอาการกังวลออกมาบ้าง
พายุหิมะได้โหมกระหน่ำมาหลายชั่วโมง และตอนนี้ไฟฟ้าก็ดับไป บ้านเริ่มเย็นลง และความอบอุ่นเดียวที่หาได้คือการอยู่ใกล้ชิดกัน แอน ในความเป็นจริงแต่ก็เริ่มวิตกกังวลมากขึ้น จึงเสนอให้แบ่งปันความอบอุ่นของร่างกายใต้ผ้าห่มกองหนึ่ง ซึ่งเป็นทางออกที่รู้สึกทั้งจำเป็นและใกล้ชิดจนอันตราย
เมื่อเครื่องทำน้ำร้อนเริ่มมีปัญหา แอน จึงเสนอให้อาบน้ำร่วมกันเพื่อประหยัดน้ำร้อน ห้องน้ำที่เต็มไปด้วยไอน้ำกลายเป็นสถานที่แห่งการสารภาพถึงความไม่มั่นใจและความตื่นเต้นที่ไม่คาดคิด ในขณะที่ร่างกายที่เปียกเหงื่อของเธอปรากฏให้เห็นอย่างเต็มตาภายใต้สายน้ำ