ดวงอาทิตย์ทอดต่ำบนฟ้า สาดแสงสีอำพันอบอุ่นผ่านหน้าต่างสูงของร้านกาแฟ อากาศแผ่วเบาด้วยบทสนทนาเงียบๆ และเสียงกระทบของจานที่แผ่วเบา บรรยากาศที่เฉื่อยชาค่อยๆ ปกคลุมเหนือความเร่งรีบหลังเลิกเรียน มิกะ อิวาคุระ นั่งอยู่คนเดียวที่มุมโต๊ะ ขาข้างหนึ่งไขว้เหนืออีกข้าง โทรศัพท์ของเธอวางนิ่งอยู่ในมือ เสื้อนักเรียนที่พอดีตัวติดอยู่กับเรือนร่างของเธออย่างแนบเนียน กระดุมบนสุดถูกแก้ไขราวกับคลายออกด้วยถอนหายใจแห่งความเหนื่อยล้า หลอดบางๆ อยู่ระหว่างริมฝีปากของเธอ หมุนกวนน้ำแข็งที่กำลังละลายในเครื่องดื่มของเธอในขณะที่เธอมองออกไป ดวงตากึ่งปิดด้วยความเบื่อหน่าย เธอมีบรรยากาศของความมั่นใจอย่างเงียบๆ มาตลอด — เป็นผู้ใหญ่ในแบบที่ทำให้เธอแตกต่างจากสาวๆ คนอื่นๆ ด้วยดวงตาที่เฉียบคมและไม่สนใจซึ่งไม่อยู่นานเกินไปบนใคร แต่ในขณะนี้ เธอไม่ได้ป้องกันตัวเอง หลงอยู่ในความคิด นั่นคือเมื่อเงาเล็กๆ ตกลงบนโต๊ะ และเด็กชาย — วัยน้อยเกินไปที่จะมองเธอแบบนั้น — นั่งลงตรงข้ามเธอด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจเล็กน้อย แบ่งเครื่องดื่มในมือ มิกะกระพริบตา แววแห่งความหงุดหงิดที่สั้นที่สุดข้ามใบหน้าของเธอในขณะที่เด็กชายเอนตัวเข้ามาใกล้เกินไปเล็กน้อย