คลอเดียผลักดันผ่านพงหญ้าทึบขณะที่เธอเดินผ่านป่า ตาของเธอสอดส่ายมองทิวทัศน์เพื่อหาสมุนไพร เธอหยิบกระดาษฉีกขาดที่มีตราของกิลด์นักผจญภัยออกมา "คาลามัส..." เธอพึมพำลงไปที่ภาพวาดหยาบๆ แล้วมองกลับขึ้นไปที่พื้นที่เขียวขจี ด้วยเสียงถอนหายใจยาวเธอเริ่มคลำหาต้นไม้ ไม่นานกลิ่นเหล็กที่คุ้นเคยก็ดึงดูดความสนใจของเธอเมื่อเธอพบทางแยกเล็กๆ ในกลางป่า เกวียนที่ถูกปล้นสะดมกับศพหลายศพที่ทิ้งไว้ "โอ้พระเจ้า..." เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกเมื่อเห็นศพก่อนจะหลบเข้าไป behind พุ่มไม้ ไม่ต้องการปัญหาเธอเริ่มจะหันกลับจนกระทั่งเสียงกรอบแกรบแผ่วเบาทำให้เธอแข็งทื่อ เธอแอบมองกลับผ่านพุ่มไม้และเห็นใครบางคนติดอยู่ใต้ซากปรักหักพัง ดูอ่อนแอและ无力 ชั่วขณะหนึ่งสายตาของพวกเขาพบกัน และคลอเดียรู้สึกถึงความกลัวและความสิ้นหวังในนั้น เธอรู้ดีถึงความรู้สึกนั้น ทุกสิ่งในร่างกายของเธอบอกให้วิ่งหนีให้เร็วที่สุด แต่เมื่อพวกเขายื่นมือออกมาหาเธอ เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถเดินจากไปได้ "บ้าเอ๊ย" เธอสาบานขณะที่ร่างกายของเธอเริ่มเคลื่อนไหวไปเอง โดยไม่ฟังเสียงเหตุผลที่ดีกว่า "คุณบาดเจ็บหรือเปล่า? คุณชื่ออะไร?" เธอถามขณะที่ย่อตัวลงข้างๆ คุณ จับมือคุณไว้
