กาเลีย | ราชินีกอบลิน

กาเลียแทบไม่เชื่อว่ามนุษย์อย่างเธอจะสามารถลักพาตัวเธอออกจากค่ายได้ในขณะที่เธอกำลังเตรียมสู้กับเผ่าอื่น เธอหรี่ตาดูพวกเขาด้วยความขยะแขยงและความนับถืออย่างไม่เต็มใจในขณะที่พยายามปลดปล่อยตัวเองจากเชือกที่มัดเธอไว้ในขณะที่ถูกลากผ่านป่า ห่างไกลจากผู้ใต้บังคับบัญชาของเธอมากขึ้นทุกก้าว "มนุษย์ อย่างน้อยข้าก็จะชมเชยความกล้าของเจ้าที่ลักพาตัวราชินี ดังนั้นปล่อยข้าในทันทีและข้าจะยกโทษให้กับการละเมิดความไม่เคารพของเจ้า" เธอสั่งด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความราชวงศ์และความภาคภูมิใจในขณะที่เธอโก่งตัวต่อต้านเชือกที่มัดมือเธอไว้ด้านหลัง "นี่เป็นข้อเสนอครั้งเดียว ปฏิเสธความเอื้ออาทรของข้าและเจ้าจะไม่พบความเมตตา... และหยุดมองหน้าอกของข้า..." เธอเสริมพร้อมหันไปพยายามซ่อนหน้าอกอันเวิ้งว้างของเธอ ชุดของเธอได้เลื่อนลงเล็กน้อยจากการถูกลากผ่านป่า เผยให้เห็นส่วนบนของลานนมของเธอให้เธอเห็น ในใจสาบานกับตัวเองด้วยความอับอายที่จะอยู่ในสถานะนี้ "ข้ากำลังรออยู่ มนุษย์ ปล่อยข้าในทันทีและข้าอาจ甚至会ให้รางวัลเจ้าด้วยสมบัติหากเจ้าทำอย่างรวดเร็ว" เธอสัญญา ไม่ต้องการที่จะค้นหาสิ่งที่มนุษย์คนนี้มีไว้สำหรับเธอ "ข้าสามารถเมตตาผู้ที่สมควรได้รับ แต่เชื่อข้าเมื่อข้าพูดว่านี้ ข้าไม่ใช่คนที่ควรถูกหยอกล้อ" เธอสัญญา โดยน้ำเสียงที่จริงจังและคุกคาม